کم کاری تیروئید و افزایش وزن

[ad_1]

غده تیروئید با آزادسازی هورمون های تیروکسین (T4) و تری یدوتیرونین (T3) به جریان خون در تنظیم متابولیسم بدن و نحوه استفاده بدن از انرژی نقش دارد. کم کاری تیروئید و به دنبال آن کاهش این هورمون ها سبب بروز علائمی مانند خستگی، افزایش وزن، احساس سرما، یبوست، صورت پف کرده، پوست خشک، نازک شدن مو و مشکلات قاعدگی و باروری می شود.کم کاری تیروئید و افزایش وزن

کم کاری تیروئید و افزایش وزن

هورمون های تیروئید در تنظیم متابولیسم بدن نقش دارند. در بیمارانی که به کم کاری تیروئید و سطوح پایین هورمون های تیروئید مبتلا هستند میزان متابولیسم پایین و در مقابل در بیماران مبتلا به پرکاری تیروئید و سطوح بالای هورمون های تیروئید میزان متابولیسم بالا است.

از آنجاکه میزان متابولیسم در بیماران مبتلا به کم کاری تیروئید کاهش می یابد، تیروئید کم کار با مقداری افزایش وزن همراه است. میزان افزایش وزن معمولاً در افراد با کم کاری شدیدتر غده تیروئید بیشتر است. علت اضافه وزن در افراد مبتلا به کم کاری تیروئید پیچیده بوده و همیشه به علت تجمع چربی اضافی در بدن نیست. قسمت عمده وزن اضافی در این بیماران به علت تجمع اضافی نمک و آب در بدن است. افزایش وزن زیاد به ندرت با کم کاری تیروئید مرتبط است. به طور کلی کم کاری تیروئید با توجه به شدت بیماری می تواند سبب بروز افزایش وزنی معادل 5- 2 کیلوگرم شود. بنابراین معمولاً کم کاری تیروئید تنها علت افزایش وزن در افراد مبتلا به چاقی نیست. البته باید توجه داشت که خستگی که به دنبال ابتلا به کم کاری تیروئید رخ می دهد می تواند انرژی فرد را برای تغذیه مناسب و فعالیت بدنی منظم کاهش داده و در بروز چاقی موثر باشد.

با توجه به اینکه قسمت عمده افزایش وزن در کم کاری تیروئید به علت احتباس آب و نمک در بدن است، درمان بیماری می تواند با کاهش مقداری از وزن همراه باشد. هنگامی که کم کاری تیروئید درمان شد و میزان هورمون تیروئید به محدوده طبیعی بازگشت توانایی بیمار برای افزایش یا کاهش وزن مشابه افرادی است که به کم کاری تیروئید مبتلا نبوده اند.

در گذشته از هورمون تیروئید به منظور ابزاری برای کاهش وزن استفاده می کردند. مطالعات زیادی نشان داده اند استفاده از این روش نسبت به رژیم غذایی سبب کاهش وزن بیشتری می شود. با این حال، زمانی که درمان با هورمون تیروئید متوقف شود وزن فرد مجدداً افزایش می یابد. علاوه براین، استفاده از این هورمون برای کمک به کاهش وزن عوارض منفی مانند از دست دهی پروتئین عضلات و بروز سایر مشکلات متابولیکی را به همراه خواهد داشت. بنابراین استفاده از هورمون تیروئید به منظور کاهش وزن توصیه نمی شود.

توصیه هایی برای افراد مبتلا به کم کاری تیروئید:

 

  • پیش سازهای مورد نیاز برای تولید هورمون های تیروئید را فراهم کنید. وجود ید کافی برای سنتز هورمون های تیروئید ضروری است. ید در نمک ید دار یافت می شود.
  • از تبدیل T4 به T3 حمایت کنید. هرچند هورمون T3 نقش اصلی را ایفا می کند اما غده تیروئید در مقایسه با T4، T3 کمتری را به جریان خود ترشح می کند. قسمت عمده T3 موجود در خون از تبدیل T4 به T3 در بافت ها تولید می شود. مواد معدنی مانند سلنیوم و روی در فعالیت آنزیمی که T4 را به T3 تبدیل می کند، نقش دارند.
  • از مصرف زیاد مواد گواتروژن بپرهیزید. گواتروژن ها غذاهایی هستند که با ترکیب شدن با ید سبب کمبود ید شده و آن را برای استفاده توسط غده تیروئید غیرقابل دسترس می سازند. مواد غذایی مانند انواع کلم، شلغم، گردو و سویا گواتروژن هستند. پختن معمولاً مواد گواتروژن را خنثی می سازد. همچنین مصرف گردو و سویا در مقادیر محدود مشکل ساز نخواهد بود.
  • به اندازه کافی ورزش کنید. ورزش سبب تحریک تولید هورمون تیروئید، حساسیت بافتی به این هورمون ها و کاهش استرس می شود.

 

[ad_2]

لینک منبع

چاقی شکمی خطرناک تر است یا چاقی عمومی؟

[ad_1]

تحقیقات نشان داده چاقی شکمی سلامت افراد را به شدت تهدید کرده و احتمال بروز بیماری های مزمن از جمله بیماری های قلبی – عروقی را افزایش می دهد. حتی امروزه مشخص شده که مضرات چاقی شکمی برای بدن از چاقی عمومی که بر اساس نمایه توده بدن (BMI) مشخص می شود، بیشتر است.

مطالعات کوچکی که در گذشته انجام شده نشان داده اند که افراد با وزن طبیعی که به چاقی شکمی مبتلا هستند حتی در مقایسه با افراد مبتلا به چاقی یا اضافه وزن که به چاقی شکمی نیز مبتلا هستند، در طولانی مدت بقای کمتری دارند. بنابراین محققان درصدد برآمدند که این ارتباط را در جمعیت های بزرگ تر بررسی کنند. به منظور انجام مطالعه فوق 42702 شرکت کننده مورد ارزیابی قرار گرفتند. شرکت کنندگان بر اساس BMI و نسبت دور کمر به دور باسن به 6 گروه وزن طبیعی، وزن طبیعی با چاقی شکمی، اضافه وزن، اضافه وزن با چاقی شکمی، چاق و چاق دارای چاقی شکمی طبقه بندی شدند. 

نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد در مقایسه با شرکت کنندگانی که وزن طبیعی داشته و به چاقی شکمی نیز مبتلا نیستند، افراد با وزن طبیعی و افراد چاق که همزمان به چاقی شکمی نیز مبتلا بودند بیشتر در معرض خطر مرگ و میر ناشی از تمام علل قرار داشتند. در تمام شرکت کنندگانی که به چاقی شکمی مبتلا بودند صرف نظر از میزان BMI، خطر مرگ ناشی از بیماری های قلبی – عروقی بالاتر بود.

به اعتقاد محققان مطالعه حاضر نتایج مطالعات کوچک گذشته که نشان می دادند در افراد با وزن طبیعی که به چاقی شکمی مبتلا هستند خطر مرگ و میر ناشی از تمام علل افزایش می یابد را تائید می کند.

نکته عملی: حتی افرادی که بر اساس BMI در محدوده وزن طبیعی قرار دارند باید نسبت به وجود چربی اضافی در اطراف شکم حساس بوده و نسبت به رفع آن اقدام نمایند.

منبع:چاقی شکمی خطرناک تر است یا چاقی عمومی؟

چاقی شکمی خطرناک تر است یا چاقی عمومی؟


Mark Hamer et al. “Normal-Weight Central Obesity and Risk for Mortality”. Annals of Internal Medicine, 2017. 

 

[ad_2]

لینک منبع

ویتامین D همراه با ورزش خطر بیماری قلبی را می کاهد.

[ad_1]

ورزش و سطوح کافی ویتامین D در کاهش خطر بیماری قلبی نقش دارند. شواهد اخیر نشان می دهد که بین ورزش و ویتامین D ارتباط مثبتی وجود دارد و فعالیت بدنی سبب افزایش ذخایر این ویتامین در بدن می شود. برای انجام مطالعه مذکور اطلاعات 10342 فرد غیرمبتلا به بیماری های قلبی و عروقی جمع آوری شد. در شروع مطالعه میانگین سنی این افراد 54 سال بود. در ملاقات اول که بین سال های 1989-1987 رخ داد میزان فعالیت بدنی افراد پرسیده و با مقادیر توصیه شده توسط انجمن قلب آمریکا که انجام بیش از 150 دقیقه فعالیت متوسط یا 75 دقیقه فعالیت شدید در هفته می باشد، مقایسه شد. بر این اساس شرکت کنندگان به گروه هایی با فعالیت کافی، متوسط یا کم تقسیم شدند. 

سپس میزان 25- هیدروکسی ویتامین D در خون افراد اندازه گیری شد. ویتامین D کمتر از 20 نانوگرم در میلی لیتر ناکافی و بیشتر از آن کافی تعریف شد. کمبود ویتامین D در 30 درصد شرکت کنندگان مشاهده شد. شرکت کنندگان تا سال 2013 مورد پیگیری قرار گرفتند.

نتایج نشان داد در افرادی که به میزان کافی ورزش می کردند، سطح ویتامین D بالاتر بود. همچنین مشخص شد که در شرکت کنندگان با بیشترین میزان فعالیت که بالاترین سطح ویتامین D را داشتند، خطر بیماری قلبی – عروقی کمتر بود. در کسانی که به میزان توصیه شده ورزش می کردند و سطوح ویتامین D آن ها کافی بود نسبت به کسانی که میزان فعالیت بدنی و سطوح ویتامین D آن ها کم بود خطر حوادث نامطلوب قلبی – عروقی 23 درصد کمتر بود. از سوی دیگر، در افرادی که به میزان کافی ورزش می کردند اما به کمبود ویتامین D مبتلا بودند خطر حوادث قلبی کاهش نیافته بود.

به گفته محققان مواجهه با نور خورشید تنها دلیل ارتباط مشاهده شده بین ورزش و سطوح ویتامین D نیست. احتمالاً عوامل دیگری در بدن سبب تاثیر مثبت ورزش و ویتامین D بر روی یکدیگر می شود. به عنوان مثال، افرادی که ورزش می کنند احتمالاً عادات سالم تری دارند که بر روی سطح ویتامین D آن ها اثر می گذارد. مثلاً رژیم غذایی سالمی دارند یا چربی کمتری در بدن آن ها انباشته شده است.

نکته عملی: به منظور کاهش خطر بیماری های قلبی توجه به فعالیت بدنی کافی و سطوح ویتامین D هر دو حائز اهمیت است.

منبع:ویتامین D همراه با ورزش خطر بیماری قلبی را می کاهد.

ویتامین D همراه با ورزش خطر بیماری قلبی را می کاهد.


Kathleen Chin et al. “Physical Activity, Vitamin D, and Incident Atherosclerotic Cardiovascular Disease in Whites and Blacks: The ARIC Study”. The Journal of Clinical Endocrinology & Metabolism, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع

کاهش خطر سرطان پروستات با مصرف قهوه

[ad_1]

در ایتالیا مصرف قهوه جزئی از فرهنگ مردم است. به طوریکه هر سال هر ایتالیایی حدود 600 فنجان قهوه مصرف می کند. بنابراین هیچ جمعیتی به اندازه آن ها برای مطالعه اثرات مصرف قهوه بر خطر سرطان پروستات مناسب نمی باشد. در ایالات متحده شایع ترین سرطان در میان مردان بعد از سرطان پوست، سرطان پروستات می باشد. به طوریکه در این کشور از هر 7 مرد 1 نفر در طول زندگی خود به این بیماری مبتلا می شود. در حالیکه برخی مطالعات نشان داده اند مصرف قهوه خطر سرطان پروستات را کاهش می دهد، نتایج مطالعات دیگر عکس این یافته را نشان داده اند.

در مطالعه حاضر ارتباط مصرف قهوه و سرطان پروستات بر روی 6989 مرد ایتالیایی با حداقل سن 50 سال بررسی شد. میزان مصرف قهوه به سبک ایتالیایی با استفاده از پرسشنامه بسامد خوراک اندازه گیری شد. 

پس از 4 سال حدود 100 نفر به سرطان پروستات مبتلا شدند. نتایج نشان داد در مردانی که حداقل 3 فنجان قهوه در روز می نوشیدند احتمال بروز سرطان پروستات نسبت به مردانی کمتر از این میزان قهوه مصرف می کردند 53 درصد کمتر بود. 

سپس تاثیر عصاره قهوه کافئین دار و بدون کافئین بر روی سلول های سرطان پروستات در آزمایشگاه بررسی شد. محققان مشاهده کردند که عصاره قهوه کافئین دار سبب کاهش رشد و تقسیم سلول های سرطانی و کاهش گسترش آن ها می شود. این اثرات با عصاره قهوه بدون کافئین مشاهده نشد. این نتیجه نشان می دهد که احتمالاً اثرات مفید قهوه در کاهش خطر سرطان پروستات به علت وجود کافئین در قهوه است و سایر ترکیبات قهوه در این امر نقشی ندارند. با این حال، محققان به این نکته اشاره می کنند که نتایج فوق در ایتالیایی ها مشاهده شده که روش خاصی برای تهیه قهوه دارند. روش تهیه قهوه توسط آن ها شامل فشار بالا، درجه حرارت بسیار بالای آب و عدم استفاده از فیلتر است. این روش با سایر نقاط جهان متفاوت بوده و می تواند سبب افزایش غلظت مواد فعال زیستی در قهوه شود.

نکته عملی: تهیه و مصرف قهوه کافئین دار به سبک ایتالیایی خطر بروز سرطان پروستات را کاهش می دهد.

منبع:کاهش خطر سرطان پروستات با مصرف قهوه

کاهش خطر سرطان پروستات با مصرف قهوه


George Pounis et al. “Reduction by coffee consumption of prostate cancer risk: Evidence from the Moli-sani cohort and cellular models”. International Journal of Cancer, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع

اثر نوشیدنی انرژی زا بر قلب و فشارخون

[ad_1]

درحالیکه سازمان غذا و دارو مصرف کافئین کمتر از 400 میلی گرم در روز را ایمن می داند، نوشیدنی های انرژی زا نه تنها حاوی کافئین هستند بلکه حاوی مخلوطی از ترکیبات انرژی زا می باشند. در حال حاضر بیش از 500 نوع نوشیدنی انرژی زا در بازار وجود دارد و مراجعه به اورژانس یا مرگ مرتبط با این نوشیدنی ها افزایش یافته است. این امر موجب بروز سوالاتی در مورد ایمنی این محصولات شده است.

بدین منظور 18 جوان به طور تصادفی به 2 گروه تقسیم شدند: 1- گروه اول 32 اونس نوشیدنی انرژی زا (شامل 108 گرم شکر و 320 میلی گرم کافئین و سایر ترکیبات) را دریافت کردند. 2- گروه دوم یک نوشیدنی کنترل (حاوی 320 میلی گرم کافئین، 40 میلی لیتر آب لیمو و 140 میلی لیتر شربت گیلاس در آب گازدار) را دریافت کردند. پس از 6 روز وقفه، جای دو گروه عوض شد. محققان فعالیت الکتریکی قلب شرکت کنندگان را با استفاده از الکتروکاردیوگرام اندازه گیری کردند. همچنین فشارخون محیطی و مرکزی این افراد در شروع مطالعه و سپس 1، 2، 4، 6 و 24 ساعت پس از مصرف نوشیدنی اندازه گیری شد. فشارخون محیطی اندازه گیری فشار در شریان های بیرونی و معمولاً در بازو است. فشارخون مرکزی اندازه گیری فشار در آئورت نزدیک قلب است. فشارخون مرکزی یک روش برتر برای ارزیابی وضعیت سلامت مرتبط با پرفشاری خون است.

نتایج نشان داد در افرادی که نوشیدنی انرژی زا نوشیده بودند نسبت به افرادی که قهوه مصرف کرده بودند فاصله QT در 2 ساعت 10 میلی ثانیه بالاتر بود. فاصله QT اندازه گیری زمان صرف شده برای رپلاریزاسیون بطن های قلب یا آماده شدن برای تولید ضربان بعدی است. اگر این زمان خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشد می تواند سبب اختلال در ریتم و ضربان قلب شود. آریتمی می تواند حیات را با خطر مواجه کند.

در گروه نوشیدنی انرژی زا و  نیز گروه کافئین فشارخون سیستولیک به طور مشابه افزایش یافت. اما در گروه دریافت کننده کافئین پس از 6 ساعت فشارخون سیستولیک به میزان اولیه بازگشت. از سوی دیگر، در گروه نوشیدنی انرژی زا پس از 6 ساعت هنوز فشارخون کمی بالا بود. این یافته نشان می دهد که موادی غیر از کافئین می توانند سبب تغییر فشارخون شوند. با این حال، برای تائید یافته های فوق باید مطالعات بیشتری انجام شود.

نکته عملی: به افراد جوان سالم، افراد مبتلا به فشارخون بالا، بیماری های زمینه ای قلبی یا سایر بیماری ها توصیه می شود از مصرف نوشیدنی های انرژی زا خودداری کنند و یا آن را با احتیاط مصرف نمایند.

منبع:اثر نوشیدنی انرژی زا بر قلب و فشارخون

اثر نوشیدنی انرژی زا بر قلب و فشارخون


Emily A. Fletcher et al. “Randomized Controlled Trial of High‐Volume Energy Drink Versus Caffeine Consumption on ECG and Hemodynamic Parameters”. Journal of the American Heart Association, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع

برای تقویت مغز خود ورزش کنید.

[ad_1]

همان طور که سن افزایش می یابد قدرت شناختی ما کاهش می یابد. یافتن راهی برای توقف یا کاهش این امر تفاوت زیادی در زندگی میلیون ها نفر ایجاد خواهد کرد. در این راستا یک راهکار می تواند ورزش باشد. بسیاری از محققان تلاش کرده اند تا ثابت کنند که آیا ورزش می تواند با زوال عقلی و مشکلات عصبی مرتبط با سن مقابله کند یا خیر. اخیراً نیز تاثیر ورزش های هوازی، تمرینات مقاومتی (کار با وزنه)، ورزش های چند جزئی (شامل تمرینات مقاومتی و هوازی)، تای چی و یوگا بر ظرفیت مغز، توجه، هوشیاری پایدار شامل سرعت پردازش اطلاعات، عملکرد اجرایی و حافظه بررسی شده است. 

نتایج حاصل از مطالعه حاضر نشان داد که ورزش صرف نظر از وضعیت فعلی سلامت مغز سبب بهبود قدرت مغز در افراد بالای 50 سال می شود. ورزش هوازی سبب بهبود توانایی های شناختی می شد. درحالیکه تمرینات مقاومتی تاثیر مثبت بر حافظه داشت. به گفته محققان نتایج به اندازه ای قوی بود که می توان انجام هر دو نوع ورزش هوازی و مقاومتی را به منظور تقویت سلامت مغزی در افراد بالای 50 سال توصیه کرد.

سپس محققان به این سوال پاسخ دادند که چه میزان ورزش مورد نیاز است. بر طبق نتایج مطالعه فوق یک جلسه ورزش متوسط تا شدید که بین 45 تا 60 دقیقه به طول انجامد برای سلامت مغز مفید است. در حقیقت انجام ورزش در هر تعداد دفعاتی دارای اثرات مثبتی است. 

به گفته محققان ورزش سبب رشد بافت عصبی جدید و آنژیوژنز (رشد رگ های خونی جدید) شده و فرآیندهای التهاب زا و آسیب سلولی ناشی از استرس اکسیداتیو را کاهش می دهد.

نکته عملی: برنامه ورزشی که شامل هر دو نوع تمرینات هوازی و مقاومتی باشد، با حداقل شدت متوسط و حداقل 45 دقیقه در روز، به هر تعداد روزی که در هفته امکان پذیر باشد، سبب افزایش سلامت مغز در افراد بالای 50 سال می شود.

منبع:برای تقویت مغز خود ورزش کنید.

برای تقویت مغز خود ورزش کنید.


Joseph Michael Northey et al. “Exercise interventions for cognitive function in adults older than 50: a systematic review with meta-analysis”. British Journal of Sports Medicine, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع

تنظیم وعده های غذایی در مبتلایان به دیابت

[ad_1]

رژیم غذایی سالم، سرشار از مواد مغذی و محدود از نظر کالری، کربوهیدرات و چربی های ناسالم یک راهکار موثر جهت کنترل علائم بیماری دیابت می باشد. همچنین رژیم غذایی صحیح و اصولی یکی از مهم ترین عوامل در پیشگیری از بروز دیابت محسوب می شود. بدین منظور بیماران مبتلا به دیابت باید بدانند که به منظور کنترل موفق قند خون چگونه وعده های غذایی خود را تنظیم نمایند.تنظیم وعده های غذایی در مبتلایان به دیابت

تنظیم وعده های غذایی در مبتلایان به دیابت

تنظیم وعده های غذایی

تنظیم وعده های غذایی یکی از مهم ترین اصول تغذیه در بیماری دیابت است. این امر به کنترل قند خون کمک کرده و احتمال بروز عوارض کوتاه مدت و بلند مدت مرتبط با دیابت را می کاهد. تنظیم وعده های غذایی می تواند به روش های ذیل انجام پذیرد:

  1. روش تقسیم بشقاب

این روش به کنترل مصرف مواد غذایی مختلف در وعده ناهار و شام کمک می کند. در این روش حدود نیمی از بشقاب شما باید از سبزیجات غیرنشاسته ای مانند گوجه فرنگی، انواع کلم، خیار، کرفس و … پر شده باشد. یک چهارم بشقاب باید از غذاهای پروتئینی شامل انواع گوشت کم چرب، تخم مرغ و حبوبات پر شده باشد و یک چهارم باقیمانده نیز شامل غلات کامل و سبوس دار و سبزیجات نشاسته ای شامل سیب زمینی، ذرت و نخود فرنگی خواهد بود. همچنین لازم است یک واحد لبنیات کم چرب یا یک عدد میوه همراه با ناهار و شام مصرف نمایید.

در وعده صبحانه می توانید نیمی از بشقاب را به نان سبوس دار و یک چهارم را به غذاهای دارای پروتئین اختصاص دهید. بشقاب صبحانه شامل یک لیوان شیر کم چرب و یک عدد میوه می باشد.

  1. شمارش کربوهیدرات

این روش شامل محاسبه مقدار کربوهیدرات مصرفی در طی روز به منظور کنترل میزان قند خون است. شمارش کربوهیدرات برای بیماران دیابتی به ویژه افرادی که انسولین تزریق می کنند مفید است. زیرا به آن ها در تعیین میزان انسولین مورد نیاز کمک می کند. مقدار کربوهیدرات مورد نیاز روزانه برای هر بیمار با توجه وزن، میزان فعالیت و داروهای مصرفی متفاوت است.

به طور کلی توصیه می شود بیماران مبتلا به دیابت مصرف غلات تصفیه شده، نان سفید و غذاهای نشاسته ای را محدود نمایند. منابع سالم کربوهیدرات عبارتند از: میوه، سبزیجات، غلات کامل، حبوبات و لبنیات کم چرب.

  1. لیست جانشینی مواد غذایی

در این روش مواد غذایی با میزان کربوهیدرات، پروتئین، چربی و کالری مشابه یک گروه غذایی را تشکیل می دهند. بر این اساس مواد غذایی در 6 گروه تحت عنوان غذاهای نشاسته ای شامل نان، غلات و سبزیجات نشاسته ای، لبنیات، میوه، سبزیجات، گوشت و چربی ها طبقه بندی می شوند.

 در لیست جانشینی مواد غذایی با کالری مشابه در یک گروه قرار می گیرند. بنابراین مواد غذایی موجود در یک گروه را می توان به جای یکدیگر مصرف نمود. به عنوان مثال یک لیوان شیر کم چرب و یک لیوان ماست کم چرب را می توان معادل هم در نظر گرفته و به جای یکدیگر مصرف کرد.

  1. نمایه گلایسمی (GI)

در این روش مواد غذایی بر اساس تاثیری که بر میزان قند خون می گذارند طبقه بندی می شوند. بیماران باید از مواد غذایی با GI پایین (مانند غلات کامل و حبوبات) استفاده کرده و از مصرف غذاهایی که GI بالا (مانند قند، شکر و نان های سفید) دارند، خودداری کنند.

زمان صرف وعده های غذایی

داشتن 3 وعده غذای اصلی شامل صبحانه، ناهار و شام و نیز 3-2 میان وعده که در فواصل منظم مصرف می شوند به تنظیم قند خون کمک می کند. به ویژه بیمارانی که انسولین تزریق می کنند اگر به زمان و میزان مصرف کربوهیدرات توجه نمایند در کنترل قند خون خود موفق تر خواهند بود. مصرف منظم وعده ها و میان وعده ها از افت قند خون در طی شبانه روز پیشگیری می کند.

[ad_2]

لینک منبع

نقش سدیم در پرفشاری خون چقدر است؟

[ad_1]

به علت وجود مطالعاتی که نشان می دهند دریافت بالای سدیم می تواند منجر به افزایش فشارخون شود، توصیه می شود که دریافت سدیم به 3/2 میلی گرم در روز محدود شود. با این حال، نتایج مطالعات جدید نشان می دهد که سدیم برخلاف آنچه تصور می شود تاثیر زیادی بر فشارخون ندارد. در این راستا محققان اطلاعات 2632 مرد و زن در محدوده سنی 30 تا 64 سال را که در شروع مطالعه فشارخون طبیعی داشتند، بررسی کردند. 

در طول 16 سال پیگیری شرکت کنندگانی که کمتر از 2500 میلی گرم سدیم در روز مصرف می کردند نسبت به کسانی که مقادیر بیشتری سدیم دریافت می کردند، فشارخون بالاتری داشتند. همچنین دریافت کم و دریافت بسیار بالای سدیم هر دو با افزایش خطر بیماری قلبی همراه بودند. این نتایج متضاد با آنچه که از قبل می دانستیم، به نظر می رسد. به گفته محققان هیچ شواهدی وجود ندارد که نشان دهد رژیم غذایی حاوی مقادیر کم سدیم در طولانی مدت اثرات مفیدی بر فشارخون داشته باشد. یافته های مطالعه فوق و سایر شواهد نشان می دهد که توصیه های فعلی در مورد دریافت سدیم ممکن است گمراه کننده باشد.

در مطالعه مذکور اثر پتاسیم رژیم غذایی نیز بررسی شد. نتایج نشان داد افرادی که کمترین میزان فشارخون را داشتند بالاترین میزان سدیم و پتاسیم را دریافت می کردند. درمقابل، افرادی که کمترین میزان سدیم و پتاسیم را دریافت می کردند بیشترین میزان فشارخون را داشتند. این نتایج نشان دهنده اهمیت دریافت بالای پتاسیم از طریق رژیم غذایی است. از سوی دیگر مشخص شد دریافت بالاتر منیزیم و کلسیم با کاهش فشارخون مرتبط است. 

به اعتقاد محققان احتمالاً برخی افراد به خصوص افراد حساس به سدیم از کاهش دریافت سدیم سود ببرند اما شواهد موجود از کاهش دریافت سدیم به کمتر از 3/2 میلی گرم در روز در افراد بزرگسال سالم حمایت نمی کند. از سوی دیگر نتایج فوق نشان می دهد که دریافت بالاتر پتاسیم، منیزیم و کلسیم با کاهش فشارخون همراه است.

نکته عملی: دریافت بالای منابع حاوی پتاسیم، منیزیم و کلسیم مانند انواع سبزیجات، میوه ها و لبنیات کم چرب سبب کاهش فشارخون می شود.

منبع:نقش سدیم در پرفشاری خون چقدر است؟

نقش سدیم در پرفشاری خون چقدر است؟


Presented today at the Experimental Biology 2017 meeting, taking place in Chicago, IL. 

 

[ad_2]

لینک منبع

باکتری های روده به پیشگیری از دیابت کمک می کنند.

[ad_1]

میزان شیوع دیابت از 7/4 درصد در سال 1980 به 5/8 درصد در سال 2014 رسیده است. در بیماری دیابت میزان گلوکز یا قند خون افزایش می یابد. عدم کنترل قند خون می تواند منجر به نابینایی، نارسایی کلیه، بیماری های قلبی، سکته مغزی و قطع اندام های تحتانی شود.

میزان قند خون توسط هورمون انسولین که از پانکراس ترشح می شود، کنترل می گردد. در دیابت نوع 1 انسولین تولید نمی شود اما در دیابت نوع 2 بدن قادر به استفاده از انسولین نیست. دیابت نوع 2 شایع ترین نوع دیابت در سراسر جهان بوده و غالباً بر اثر اضافه وزن و عدم فعالیت بدنی ایجاد می شود. 

تا به امروز اطلاعات زیادی در مورد ژن ها، شیوه زندگی و رژیم غذایی که می تواند بر خطر بروز دیابت نوع 2 اثر گذارد، به دست آمده است. اما آنچه در سطح مولکولی در ارتباط با این بیماری رخ می دهد به خوبی شناخته نشده است. 

متابولیت ها مولکول هایی هستند که سلول های بدن (مانند باکتری های روده) به عنوان محصولات جانبی حاصل از فعالیت خود تولید می کنند. اخیراً پژوهشگران متابولیت های 200 شرکت کننده را که از اختلال تحمل گلوکز رنج برده و به اضافه وزن مبتلا بودند، بررسی کردند. شرکت کنندگان به 2 گروه تقسیم شدند: 1- گروهی که طی 5 سال به دیابت نوع 2 مبتلا شدند، 2- گروهی که طی 15 سال پیگیری به دیابت نوع 2 مبتلا نشدند.

مقایسه متابولیت های دو گروه نشان داد که بین آن ها از نظر میزان ایندول پروپیونیک اسید و برخی متابولیت های چربی تفاوت وجود دارد. بررسی های بیشتر نشان داد که میزان بالای ایندول پروپیونیک اسید در خون به عنوان یک محصول جانبی باکتری های روده از بروز دیابت نوع 2 پیشگیری می کند. همچنین رژیم غذایی غنی از فیبر و غلات سبوس دار سبب افزایش ایندول پروپیونیک اسید و درنتیجه افزایش میزان تولید انسولین توسط سلول های بتای پانکراس شد.

نکته عملی: دریافت غلات سبوس دار و مواد غذایی غنی از فیبر مانند میوه ها و سبزیجات از بروز دیابت نوع 2 در افراد مبتلا به اختلال تحمل گلوکز پیشگیری می کند.

منبع:باکتری های روده به پیشگیری از دیابت کمک می کنند.

باکتری های روده به پیشگیری از دیابت کمک می کنند.


Vanessa D. de Mello et al. “Indolepropionic acid and novel lipid metabolites are associated with a lower risk of type 2 diabetes in the Finnish Diabetes Prevention Study”. Scientific Reports, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع

نقش منیزیم در پیشگیری از شکستگی استخوان

[ad_1]

شکستگی استخوان یکی از شایع ترین علل قابل پیشگیری ناتوانایی در میان افراد سالخورده است. کلسیم و ویتامین D نقش اساسی در حفظ سلامت استخوان ها بازی می کنند. علاوه براین، مطالعات گذشته نشان داده اند که منیزیم نیز می تواند سبب بهبود سلامت استخوان شود. به طوریکه کمبود منیزیم با افزایش خطر پوکی استخوان مرتبط است. منیزیم یک ماده معدنی ضروری بوده و کمبود آن می تواند مانع تعادل ویتامین D و کلسیم در استخوان شود.

محققان با هدف بررسی اثر منیزیم بر شکستگی استخوان 2245 مرد میان سال را به مدت 20 سال مورد پیگیری قرار دادند. 

نتایج نشان داد در شرکت کنندگان با سطوح پایین منیزیم سرم خطر شکستگی استخوان بالاتر بود. این ارتباط در مورد شکستگی لگن قوی تر بود. همچنین در مردان با سطوح بالاتر منیزیم خطر شکستگی استخوان 44 درصد کمتر بود. در طی دوره پیگیری، هیچ کدام از 22 مرد با سطوح بسیار بالای منیزیم به شکستگی استخوان مبتلا نشدند. در مطالعه مذکور سطوح بالای منیزیم بیشتر از 3/2 میلی گرم در دسی لیتر تعریف شده بود.

با این حال، ارتباطی بین منیزیم رژیم غذایی و شکستگی استخوان وجود نداشت. به گفته محققان افزایش دریافت منیزیم از طریق غذا و آب نمی تواند میزان منیزیم خون را به خصوص در افراد سالخورده که برخی داروها را مصرف می کنند یا کسانی که مشکلات گوارشی دارند، افزایش دهد. بنابراین به نظر می رسد دریافت مکمل موثرترین روش برای افزایش منیزیم خون است.

نکته عملی: توصیه می شود میزان منیزیم خون در افراد سالخورده اندازه گیری شده و در صورت لزوم به منظور جلوگیری از شکستگی استخوان برای این افراد مکمل منیزیم تجویز شود.

منبع:نقش منیزیم در پیشگیری از شکستگی استخوان

نقش منیزیم در پیشگیری از شکستگی استخوان


Setor Kwadzo Kunutsor et al. “Low serum magnesium levels are associated with increased risk of fractures: a long-term prospective cohort study”. European Journal of Epidemiology, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع