درمان یبوست؛ ۵ روش درمانی خانگی و عواملی که آن را تشدید می‌کند

[ad_1]

یبوست یکی از شایع‌ترین مشکلات گوارشی در تمام جهان است. همه‌ی ما هر از گاهی به این مشکل دچار می‌شویم. اغلب اوقات یبوست را می‌توان در خانه و بدون مراجعه به پزشک درمان یا پیشگیری کرد. در ادامه‌ی مقاله ما را همراهی کنید تا همه چیز را در مورد یبوست و راه‌کارهای درمان خانگی آن با شما به اشتراک بگذاریم.

آیا در اجابت مزاج مشکل دارید؟ بدانید که تنها نیستید. میلیون‌ها نفر در جهان از جمله ۲۰ درصد کل جمعیت بزرگسال آمریکا به یبوست، به این مشکل ناراحت‌کننده و ناخوشایند گرفتار هستند (طبق گزارش آنان، با وجود تلاش‌ برای پیشگیری از یبوست دائم از این بیماری رنج می‌برند).

براساس برآوردها، در حال حاضر مبتلایان به یبوست هر ساله ۲/۵ میلیون بار به پزشک مراجعه می‌کنند که در این میان تعداد زنان بزرگسال، بیشتر از مابقی است. البته گاهی ابتلا به مشکل گوارشی و یبوست طبیعی است، به خصوص وقتی دچار استرس یا در سفر هستید اما یبوستی که ما از آن صحبت می‌کنیم مشکلی واقعی است که سبب کاهش کیفیت زندگی فرد می‌شود.

یبوست

در این بیماری، علاوه بر دشواری در اجابت مزاج، معمولا علائم ناراحت‌کننده‌ی دیگر از جمله نفخ، گاز معده، کمردرد خفیف و حتی استرس و خستگی نیز در تمام طول روز با شما هستند و با یبوست همراه می‌شوند. هر ساله مردم برای درمان یبوست، میلیون‌ها دلار صرف خرید داروهای ضدیبوست می‌کنند. خبر خوب این است که در اغلب موارد، یبوست قابل پیشگیری است و داروهای طبیعی بسیاری برای درمان این مشکل وجود دارند که اگر در حال حاضر دچار این مشکل هستید، می‌توانند به بهبود عملکرد روده‌تان کمک کنند.

داروهای طبیعی پیشگیری از یبوست عبارتند از:

  • نوشیدن مایعات گرم؛
  • مصرف پروبیوتیک؛
  • مصرف آلوئه‌ورا و … .

این مقاله را بخوانید تا برخی از روش‌های طبیعی درمان یبوست را به شما معرفی کنیم و از دلایل ابتلا به یبوست آگاه شوید.

یبوست چیست؟

دشواری در تخلیه‌ی روده را یبوست می‌نامند که معمولا با سفت شدن مدفوع همراه است. به عبارت دیگر در یبوست، مدفوع معمولا کندتر از حالت عادی از دستگاه گوارش عبور کرده و دفع می‌شود.

«مرکز ملی دیابت، بیماری‌های گوارشی و کلیوی» (National Institute of Diabetes, Digestive and Kidney Diseases) زمانی فرد را دچار یبوست می‌داند که کمتر از ۳ بار در هفته قضای حاجت داشته یا مدفوع خشک، سفت و کوچک، و دفع آن با درد یا دشواری همراه باشد.

چه عواملی باعث ایجاد یبوست می‌شود؟

چرا دچار یبوست می‌شوید؟ این بیماری معمولا در اثر ترکیب چندین عامل ایجاد می‌شود، از آن جمله می‌توان به رژیم غذایی، سطح تحرک فرد و سطح استرس اشاره کرد. شایع‌ترین عوامل ایجاد یبوست، نخوردن غذاهایی با فیبر کافی، کمبود آب بدن در اثر مصرف نکردن آب کافی و داشتن استرس غیرمعمول و بیش از اندازه است.

زمانی که فرد دچار یبوست می‌شود، معمولا چند اتفاق در دستگاه گوارش می‌افتد: حرکت مدفوع در روده‌ی بزرگ بسیار کند می‌شود یا اصلا مدفوع کافی ایجاد نمی‌شود که در این صورت تخلیه‌ی روده‌ی ‌بزرگ از لگن به تاخیر می‌افتد. گاهی اوقات هم این دو اتفاق هم‌زمان می‌افتد.

یبوست

آیا از سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر (IBS) رنج می‌برید؟ اگر چنین است، این بیماری نیز می‌تواند علت یبوست شما باشد. کارکرد غیرطبیعی گوارش که در بالا ذکر شد، اغلب به اختلالات عملکرد گوارشی، مثل سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر که می‌تواند باعث یبوست مزمن و علائم دیگر شود، ارتباط دارد. کسانی در معرض ابتلا به اختلالات عملکرد گوارشی هستند که سیستم گوارشی آنها غیرطبیعی عمل می‌کند، اما ممکن است هیچ نشانه‌ای از آسیبی که در نتیجه‌ی بیماری پیش آمده باشد، در آن‌ها دیده نشود.

در اینجا فهرستی از عوامل ابتلا به سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر و اختلالات عملکرد گوارشی را ارائه کرده‌ایم.

عوامل متعددی که می‌تواند منجر به یبوست شود

۱. رژیم غذایی نامناسب: رژیم غذایی که دارای غذاهای فرآوری‌شده، شکر، کربوهیدرات‌های تصفیه‌شده، الکل، چربی‌های ناسالم و مواد افزودنی مصنوعی باشد، عملکرد و حرکت طبیعی روده را با مشکل مواجه می‌کند.

۲. استرس: استرس زیاد باعث تغییر در تولید هورمون‌ و انتقال‌دهنده‌ی عصبی می‌شود که روی تنش عضلانی، التهاب، تولید آنزیم و کل عملکرد گوارشی تاثیر مستقیم دارد.

۳. کم‌تحرکی: ورزش جریان خون را افزایش می‌دهد، ماهیچه‌های داخل دستگاه گوارش را تقویت، و به کنترل استرس کمک می‌کند.

۴. بعضی داروهای خاص: بعضی از داروها می‌توانند باعث یبوست مکرر شوند، مانند داروهای ضدافسردگی، داروهای ضد اسید معده، مکمل‌های کلسیم یا آهن، آنتی‌کولینرژیک‌ها، داروهای ضدتشنج، مواد مخدر و ادرارآورها.

۵. عدم تعادل در فلور روده: باکتری سالمی که در دستگاه گوارش زندگی می‌کند و پروبیوتیک نام دارد به تنظیم عملکرد روده کمک زیادی می‌کند. یکی از دلایل اهمیت فیبر برای سلامتی روده، «پری بیوتیک» موجود در غذاهای گیاهی است که باعث رشد باکتری‌های پروبیوتیک می‌شود.

۶. مشکلات تیروئید یا هورمونی: اختلالات تیروئید، «پی ام اس» (PMS) یا همان سندروم پیش از قاعدگی، اختلال در غذا خوردن، دیابت و یائسگی می‌توانند منجر به یبوست شوند. بیماری‌های دیگری چون بیماری پارکینسون، آسیب‌های ستون فقرات یا مشکلات مربوط به عصب که بر عصب دستگاه گوارش تاثیر می‌گذارد نیز می‌تواند باعث بروز این مشکل شود.

۷. کمبود منیزیم: منیزیم الکترولیتی است که به عملکرد طبیعی عضلات کمک می‌کند. کمبود منیزیم در رژیم غذایی می‌تواند باعث تنش عضلانی شود و علائم استرس را بدتر کند.

۸. عادت‌های بد در اجابت مزاج: برای برخی افراد، عجله در بیرون آمدن از دستشویی و نشستن در موقعیتی نامناسب و ناراحت‌کننده در توالت می‌تواند باعث شود حرکات روده کامل نشده و یبوست ایجاد شود.

۹. خواب نامناسب، بی‌خوابی و ناراحتی ناشی از مسافرت طولانی با هواپیما.

۱۰. کهولت سن: گاهی اوقات سالمندان اشتهای خود را از می‌دهند (به دلیل مسائلی مانند خوردن غذا به صورت متفاوت، مشکل جویدن و نداشتن انرژی کافی برای پختن غذا)، به عبارت دیگر، فیبر و کالری کافی دریافت نمی‌کنند، بنابراین روند هضم غذا کند می‌شود.

علائم شایع یبوست

شایع‌ترین علائم و نشانه‌های یبوست عبارتند از:

۱. حرکات روده کمتر از حد طبیعی: به یاد داشته باشید که «کمتر از حد طبیعی» از فردی به فرد دیگر متفاوت است. نمی‌توانید انتظار داشته باشید روده لزوما تعداد مشخصی حرکت در طول روز یا هفته داشته باشد. برخی افراد هر روز بیش از یک بار به دستشویی می‌روند و برخی دیگر به طور متوسط هر دو روز یک بار. نکته‌ی مهم، توجه به عادت‌های معمول خودتان است؛ اگر ناگهان کمتر از آنچه که برای شما «طبیعی» است، به دستشویی می‌روید، احتمالا دچار یبوست شده‌اید.

۲. مدفوعی که دفع آن دشوار یا دردناک است: شاید در شکم خود احساس درد می‌کنید و برای دفع مدفوع به زور زدن و فشار نیاز داشته باشید.

۳. نفخ در شکم و افزایش گازهای معده.

یبوست

حقایقی در مورد یبوست

  • اگر کمتر از ۳ بار در هفته حرکات روده‌ای داشته باشید، دچار یبوست هستید.
  • تحقیقات نشان می‌دهد بین ۱۶ تا ۲۰ درصد از کل جمعیت آمریکای شمالی، دچار یبوست مکرر یا مزمن هستند.
  • حدود نیمی از مراجعات به پزشکان متخصص گوارش به دلیل اختلالات عملکرد گوارشی است که باعث یبوست می‌شوند.
  • فقط ۳۴ درصد از افراد مبتلا به یبوست برای درمان به پزشک مراجعه می‌کنند؛ در صورتی که ۳۵ درصد از مبتلایان، خود بدون تجویز پزشک، قرص ملین استفاده می‌کنند.
  • براساس برآوردها، هزینه‌ی سالانه‌ی خرید ملین‌های بدون نسخه در آمریکا حدود ۸۰۰ میلیون دلار است.
  • ۲ درصد زنان و ۱/۵ درصد مردان حداقل دو روز یک بار از ملین استفاده می‌کنند.
  • زنان بیشتر از مردان دچار یبوست می‌شوند. برخی نظرسنجی‌ها نشان می‌دهد زنان ۲ تا ۳ برابر بیشتر از مردان به این اختلال دچار می‌شوند؛
  • کهولت سن، خطر ابتلا به یبوست را افزایش می‌دهد. افراد بالای ۶۵ سال در معرض بیشترین خطر قرار دارند.
  • در بین افراد بالای ۵۰ سال، حدود ۱۰ درصد مردان و ۲۰ درصد زنان یبوست مکرر دارند. در سالمندان بالای ۷۰ سال، این میزان به ۲۱ درصد در مردان و ۲۵ درصد در زنان افزایش می‌یابد.
  • براساس گزارش زنان، ۶۰ درصد از آنان حداقل هفته‌ای یک بار، و ۹۰ درصد ماهی یک بار علائم یبوست دارند.
  • بیش از ۶۰ درصد زنانی که به یبوست مکرر مبتلا هستند، بیش از ۱۰ سال است که این علائم را تجربه می‌کنند.
  • بزرگسالان باید برای پیشگیری از ابتلا به یبوست، روزانه ۲۲ الی ۳۴ گرم (بسته به سن و جنس) فیبر غذایی دریافت کنند.
  • وضعیت اقتصادی و اجتماعی پایین، زندگی روستایی، آب و هوای سرد و سطح تحصیلات پایین، از عوامل خطر ابتلا به یبوست است.

درمان‌های طبیعی یبوست

هنگام صحبت از بهترین روش‌ها برای درمان طبیعی یبوست، بهتر است این درمان‌ها را به دسته‌های مختلف، شامل استفاده از غذاهای مناسب، خودداری از مصرف غذاهای نامناسب، کاربرد مکمل‌های مفید و نیز تمرینات ورزشی که می‌توانند تغییر چشمگیری در روند بهبود یبوست به‌وجود آورند، تقسیم کنیم.

مواد غذایی مناسب برای درمان یبوست

۱. مواد غذایی با فیبر بالا: شامل میوه‌ها و سبزیجات خام، لوبیا، آجیل و دانه‌ها که باید در رژیم غذایی روزانه قرار گیرند. وزارت بهداشت و خدمات انسانی آمریکا فهرستی از بهترین منابع فیبر غذایی را تهیه کرده است:

انواع لوبیا، حبوبات، سیب زمینی شیرین، سیب، گلابی، انواع توت، آلو، آووکادو، چیا و دانه‌ی کتان، غلات ۱۰۰ درصد فرآوری نشده، کلم بروکلی، سبزیجات پخته و کدو حلوایی.

۲. سبزیجات با برگ سبز: سبزیجات با برگ سبز نه تنها حاوی فیبر هستند، بلکه منیزیم فراوانی نیز دارند که می‌تواند به بهبود یبوست کمک کند. چون این سبزیجات کم‌کالری و حاوی مقدار زیادی آب هستند، بهتر است روزانه مصرف شوند.

۳. آلو و انجیر: این میوه‌ها فیبر بالایی دارند و مثل ملین عمل می‌کنند. مصرف چند عدد از این میوه‌ها در روز می‌تواند به درمان یبوست کمک کند اما در کل در مصرف انجیر و آلوی خشک زیاده‌روی نکنید؛ چون با وجود کوچکی، حاوی مقدار زیادی قند هستند.

۴. مایعات گرم: مایعات گرم یا هم‌دما با دمای محیط (به جای نوشیدنی‌های سرد)، باعث تحریک روده برای هضم غذا می‌شوند، به خصوص اگر اولین چیزی باشد که صبح‌ها ناشتا می‌نوشید. حتما در اول صبح چای‌های گیاهی، آب گرم با لیمو، قهوه یا سوپ استخوان بخورید.

۵. آب و مایعات برای آب‌رسانی به بدن: فیبر برای عبور از دستگاه گوارش و تشکیل مدفوع به آب نیاز دارد. فیبر را کم‌کم به رژیم غذایی خود اضافه کنید تا بدن‌ به آن عادت کند. اگر به مصرف بالای فیبر عادت ندارید، حتما آن را با مقدار زیاد آب مصرف کنید تا جذب و عبور آن از دستگاه گوارش آسان شود، به خصوص اگر تصمیم دارید از مکمل‌های فیبر استفاده کنید. مصرف زیاد فیبر بدون نوشیدن آب کافی یبوست و درد شکمی را بدتر کند! اگر تصمیم گرفتید فیبر بیشتری مصرف کنید، هر دو ساعت یک بار ۲۰۰ تا ۴۰۰ میلی‌لیتر یا یک تا دو فنجان آب بنوشید. در طول روز نیز مصرف آب را افزایش دهید.

غذاهایی که باعث تشدید یبوست می‌شوند

۱. غذاهایی با کالری زیاد و مواد مغذی کم: غذاهای حاوی مقدار زیادی کالری اما با فیبر یا مواد مغذی بسیار اندک، باید کم یا حذف شوند. از این دست غذاها می‌توان به پنیر، فست‌فود، بستنی، چیپس، غلات صبحانه (سیریال) شیرین‌شده، گوشت فرآوری‌شده مثل کالباس یا هات داگ و غذاهای یخ‌زده با سدیم بالا اشاره کرد.

۲. غذاهای سرخ‌شده: چربی ترانس (که معمولا فقط در غذاهای سرخ‌شده، فست‌فودها و محصولات بسته‌بندی پرچرب یافت می‌شود) سبب کندی انتقال مدفوع در روده می‌شود، و اساسا روند هضم غذا را مختل می‌کند.

۳. الکل: الکل ادرارآور است و سبب از دست دادن مایعات بدن می‌شود؛ به همین علت مصرف الکل، سیستم گوارش انسان را مختل، و یبوست را بدتر می‌کند.

۴. محصولات لبنی پاستوریزه: برخی از افراد نمی‌توانند لاکتوز را تحمل کنند و مصرف محصولات لبنی پاستوریزه می‌تواند در آن‌ها منجر به یبوست شود.

۵. آرد تصفیه‌شده: آرد تصفیه‌شده در واقع هیچ فیبری ندارد، بنابراین باعث وخامت یبوست می‌شود.

۶. کافئین: کافئین بسته به کسی که آن را مصرف می‌کند، تاثیرات متفاوتی بر هضم غذا دارد. در برخی افراد، مصرف کافئین ادرارآور است و گاهی باعث افزایش اضطراب می‌شود و یبوست را بدتر می‌کند که همه‌ی این‌ها علائم مصرف بیش از اندازه‌ی کافئین است. برای برخی دیگر مصرف کافئین با تحریک انقباض عضلات، باعث بهبود حرکات روده می‌شود. در هر صورت در مصرف قهوه باید اعتدال رعایت شود. در طول روز نیز باید به مقدار کافی مایعات مصرف کنید تا بدن دچار کمبود آب نشود.

یبوست

مکمل‌های مؤثر در کاهش علائم یبوست

۱. جوانه‌ی چیا و دانه‌ی کتان: فیبر زیاد و چربی‌های سالم به جذب آب کمک می‌کند. روغن دانه‌های کتان به چرب و روان‌سازی روده کمک می‌کند. روزانه حدود ۲ تا ۳ قاشق غذاخوری دانه‌ی کتان یا چیا (بهتر است خیس‌خورده باشد تا مواد مغذی آن بیشتر آزاد شود) را با آب یا مایعات دیگر مصرف کنید و یک قاشق غذاخوری روغن دانه‌ی کتانبخورید.

۲. پوست اسپرزه: اسپرزه حاوی فیبر بالا و برای تشکیل مدفوع مفید است. ترکیب این ماده با آب یا مایعات دیگر بر حجم آن می‌افزاید و این امر سبب تحریک روده و عبور سریع‌تر مدفوع از دستگاه گوارش می‌شود. خوب است بزرگسالان و کودکان بالای ۱۲ سال، هر روز یک قاشق غذاخوری پوست اسپرزه با یک فنجان آب یا مایعات دیگر ترکیب و مصرف کنند.

۳. روغن جگر ماهی کاد: در این درمانی سنتی فرد باید هر روز صبح، ناشتا، ترکیب یک قاشق غذاخوری روغن جگر ماهی کاد یا روغن دانه‌ی کتان با یک فنجان آب هویج را بنوشد تا باعث تحریک روده شود.

۴. فیبر سیب: سیب (و گلابی) حاوی نوعی خاصی از فیبر به نام پکتین است. پکتین، این فیبر نامحلول، سبب می‌شود مدفوع حجیم شده و به راحتی از دستگاه گوارش عبور کند. هر روز دو بار ۱ تا ۲ قاشق غذاخوری از این ماده را مصرف کنید.

۵. منیزیم: منیزیم قدرت حرکت روده را بهبود می‌بخشد. این مکمل را به آرامی به رژیم غذایی خود اضافه کنید و اگر دچار اسهال شدید مصرف آن را قطع کنید. روزانه ۲۵۰ میلی‌گرم منیزیم را ۲ تا ۴ بار استفاده کنید.

۶. پروبیوتیک‌ها: حفظ سلامت روده‌ها عامل اصلی جلوگیری از مشکلات گوارشی است. روزانه پروبیوتیک‌هایی مصرف کنید که شامل حداقل ۱۵ میلیارد ارگانیسم زنده و فعال باشد.

۷. آب آلوئه‌ورا: این نوشیدنی به کاهش التهاب و افزایش حرکات روده کمک می‌کند. برای درمان یبوست، روزانه یک تا ۴ فنجان (بر اساس شدت علائم) آب آلوئه‌ورا مصرف کنید.

تمرینات ذهنی و جسمی برای پیشگیری از بروز یبوست

فعالیت بدنی باعث افزایش فعالیت عضلانی در روده می‌شود، بنابراین سعی کنید بیشتر روزهای هفته فعالیت بدنی داشته باشید و تمرینات منظم انجام دهید. ورزش به خصوص در صبح، می‌تواند باعث بهبود عملکرد دستگاه گوارش، کاهش استرس و ایجاد نگرش مثبت در شما شود. از مینی‌ترامپولین استفاده کنید که باعث تحریک رود‌ه و غدد لنفاوی می‌شود. تمرینات سبک مانند نرمش‌های کششی، پیاده‌روی، دو آهسته، یوگا، شنا یا رقص می‌تواند به عملکرد روده کمک کند.

۱. مدیریت و کاهش استرس: باور می‌کنید ۷۵ تا۹۰ درصد مراجعات به پزشک، مربوط به استرس و عوارض ناشی از آن است؟ یبوست قطعا یکی از آنهاست. استرس به شکل‌های مختلف خود را در بدن نشان می‌دهد. شاید همیشه هم نتوانید متوجه اثرات استرس در بدن شوید اما استرس عامل عوارضی مثل افزایش تنش عضلانی، افزایش سطح هورمون‌های استرس مثل کورتیزول، افزایش سطح قند خون، تغییر اشتها، اختلال در هضم طبیعی غذا با تغییر در محیط روده و تاثیر بر عملکرد غده‌ی تیروئید و هورمون‌های دیگر است. راه‌های از بین بردن استرس عبارتند از یوگا یا نرمش‌های کششی، مدیتیشن و مراقبه، دعا و نیایش، گذراندن وقت در بیرون از منزل، خواندن و نوشتن خاطرات، ورزش، حمام گرم و استفاده از روغن‌های آرامش‌بخش.

۲. بیوفیدبک (پس‌خوراند زیستی): بیوفیدبک به شیوه‌های کار با یک درمانگر اطلاق می‌شود. او با استفاده از ابزارهایی، به شما آموزش می‌دهد چگونه به خواست خود بعضی از بخش‌های بدن را شل و برخی قسمت‌های دیگر را منقبض کنید، به خصوص عضلاتی که هنگام فشار و استرس، منقبض می‌شوند. آموختن شل کردن عضلات لگن کمک می‌کند هنگام اجابت مزاج، مدفوع به آسانی از روده‌ها عبور کند. بیوفیدبک شاید برای همه کارساز نباشد اما براساس تحقیقات در اکثر مواقع بسیار مفید است. در یک جلسه تمرین بیوفیدبک ممکن است در حالی که شما تمرینات شل‌ کردن را به طور متناوب انجام می‌دهید، از یک میل باریک و مخصوص استفاده شود که آن را وارد مقعد می‌کنند تا بتوانند پیشرفت کار را اندازه‌گیری کنند.

درمان‌های متعارف یبوست

درمان یبوست

شایع‌ترین روش برای درمان یبوست، استفاده از مکمل‌های فیبر و قرص‌های ملین بدون نسخه است. برخی از افراد نیز برای کمک به کنترل حرکات روده و تنظیم عملکرد گوارشی، از داروهایی که پزشکان تجویز می‌کنند، استفاده می‌کنند. اما این روش بسیار کمتر از مسهل‌های ارزان‌قیمت بدون نسخه مورد استفاده قرار می‌گیرد.

اگرچه چای‌ها، محلول‌ها و قرص‌های ضدیبوست ممکن است بتواند به صورت موقت به از بین بردن یبوست کمک کند، اما مصرف بیش از اندازه‌ی آن‌ها می‌تواند موجب عوارض جانبی شود. راه‌های آسان‌تر برای کنترل یبوست از طریق «ملین‌های طبیعی» مثل ورزش، رژیم غذایی سالم و کاهش استرس وجود دارد. گاهی اوقات نیز می‌توانید روش‌هایی مثل پاکسازی روده‌ها با رژیم سوپ استخوان یا با محلول آب و نمک‌دریا و گاهی کمی آب‌لیمو را امتحان کنید.

استفاده از ملین‌ها به عنوان رژیم پاکسازی یا استفاده مکرر از آنها، بسیار خطرناک است. ملین‌ها چگونه عمل می‌کنند و چرا باعث درمان یبوست نمی‌شوند؟

ملین‌ها با ایجاد انقباض در عضلات دستگاه گوارش، جذب آب را افزایش می‌دهند یا باعث حجیم شدن مدفوع می‌شوند تا گذر آن از روده سریع‌تر شود. مشکل این است که قرص‌های ملین قسمت رنین آلدوسترون سیستم گوارشی را درگیر می‌کنند و باعث از دست رفتن غیرطبیعی مایعات بدن و در نهایت ضعیف شدن عضلات مورد نیاز برای حرکات روده می‌شود. بدن بعد از مصرف مسهل‌ها، تمام آبی که می‌تواند جذب کند نگه می دارد که باعث ورم یا ادم می‌شود.

سایر مضرات سوءمصرف مسهل برای سلامت بدن:

  • کاهش آب بدن (از دست دادن مایعات)؛
  • عدم تعادل الکترولیتی؛
  • تغییرات اسیدی/قلیایی؛
  • ناتوانی در تولید آنزیم‌های گوارشی کافی؛
  • ورم (باقی ماندن آب در بدن)؛
  • سرگیجه و حس سبکی سر؛
  • آسیب به روده‌ی بزرگ و اندام‌های گوارشی؛
  • به صورت یک در میان دچار شدن به اسهال و یبوست؛
  • عوارض برای سیستم قلبی و عروقی.

هشدارهایی در مورد یبوست

معمولا می‌توان یبوست را تنها با استفاده از مسهل‌ها و داروهای بدون نسخه و بدون نیاز به مراجعه به پزشک درمان کرد اما در برخی موارد، بهتر است با پزشک خود تماس بگیرید.

  • اگر یبوست شما شدید بود و بیش از ۳ هفته طول کشید، به متخصص مراجعه کنید تا مطمئن شوید مشکل اساسی و جدی‌ای وجود ندارد.
  • همچنین اگر در مدفوع خود خون مشاهده کردید، نفخ شکم داشتید یا با علائم ورم طحال مواجه شدید، حتما به پزشک مراجعه کنید.
  • اگر یبوست به همراه اسهال متناوب و دوره‌ای اتفاق بیفتد، ممکن است دچار آلرژی غذایی، حساسیت یا واکنش به دارو شده باشید. این‌ مورد می‌تواند با علائم سوءتغذیه، تورم دردناک شکم، بثورات پوستی، تب، گیجی، خستگی و درد همراه باشد.

آخرین نکات در مورد یبوست

  • یبوست یعنی حرکات روده‌ی شما کمتر از حد معمول، سخت‌تر یا دردناک است و علائمی شبیه به تورم شکم یا نفخ دارد.
  • علل شایع یبوست عبارتند از رژیم غذایی نامناسب و بدون فیبر، کم‌آبی بدن، اختلالات تیروئید، کهولت سن، شیوه‌ی زندگی بدون تحرک، داروها و استرس.
  • درمان طبیعی یبوست استفاده از رژیم غذایی سالم پر از غذاهایی با فیبر زیاد، نوشیدن مقدار زیاد آب، ورزش، کاهش استرس، آموزش بیوفیدبک و استفاده از مکمل‌های مفید مثل منیزیم و روغن جگر ماهی کاد است.

منبع: draxe.com

[ad_2]

لینک منبع

کنترل استرس و تپش قلب با ۵ توصیه ساده و کاربردی

[ad_1]

در روزی معمولی در حال انجام کارهای همیشگی‌تان هستید که خیلی ناگهانی ضربان قلبتان تند می‌شود. احساس می‌کنید قلبتان دارد از جا کنده می‌شود. شاید حتی کمی هم احساس سرگیجه داشته باشید و بدتر، فکر کنید الان است که قلبتان منفجر شود! حتما می‌ترسید نکند دچار حمله‌ی قلبی شده باشید و در همین حال گیج شده‌اید و اصلا نمی‌دانید چه کار باید بکنید.
در چنین حالتی به‌احتمال‌زیاد دچار «تپش قلب» شده‌اید، اصطلاحی که پزشکان برای توصیف شدت‌گرفتن ضربان قلب استفاده می‌کنند. فکرکردن به تپش قلب ترسناک است، اما در کمال تعجب باید بدانید که در بیشتر مواقع آسیبی وارد نمی‌کند. در این نوشته می‌خواهیم درباره رابطه و کنترل استرس و تپش قلب بیشتر بگوییم.

آیا تپش قلب منجر به استرس می‌شود؟

افزایش ناگهانی ضربان قلب ممکن است علامت مشکلی قلبی باشد. در این موارد حتما با پزشکتان صحبت کنید. بااین‌حال گاهی اوقات مشاهده می‌شود که تپش قلب با استرس همراه است. درواقع تپش قلب و استرس با هم رابطه‌ی علت و معلولی دارند: ازطرفی تپش قلب می‌تواند علت استرس باشد و ازطرف‌دیگر در افرادی که از حملات استرسی رنج می‌برند، تپش قلب شایع‌تر است.
تپش قلب ممکن است به‌علت «ضربه‌های پرشی» یا حتی بدون دلیل رخ دهد. ممکن هم هست ناشی از استرس باشد یا اینکه بدون هیچ دلیل مشخصی رخ دهد و درواقع خودش موجب استرس شود. تپش قلب مسئله‌ی دلهره‌آوری است که باعث می‌شود بیشترِ مردم فکر کنند حتما قلبشان مشکلی دارد.

علت تپش قلب چیست؟

تشخیص منشأ تپش قلب دشوار است، چون اغلب هیچ منشأ بخصوصی ندارد. کاملا مشخص است که استرس می‌تواند باعث تپش قلب شود و احتمالا علت اصلی آن توجه بیش‌ازحد فرد به ضربان قلب خود، همراه با افزایش آدرنالین است که ممکن است به‌طور تصادفی در افراد استرسی اتفاق بیفتد. این نوع تپش قلب اغلب موجب حمله‌ی هراس یا پنیک اتک می‌شود.
حملات هراس هم، می‌توانند باعث تپش قلب شوند. در طی حمله‌ی هراس، دو اتفاق رخ می‌دهد که منجر به افزایش ضربان قلب می‌شوند:

  • اول، سیستم عصبی سمپاتیک در وضعیت هشدار قرار می‌گیرد و این ممکن است منجر به افزایش سریع ضربان قلب شود؛
  • دوم، افراد اغلب دچار تنفس سریع (hyperventilate)‌ می‌شوند و این اختلال تنفسی منجر به افزایش ضربان قلب می‌شود.

بااین‌حال حمله‌ی هراس و استرس به‌تنهایی منشأ تپش قلب نیستند. به همین دلیل گاهی اوقات تپش قلب به‌دلایلی رخ می‌دهد که به‌طور مستقیم به استرس مرتبط نیستند، اما تحت تأثیر استرس قرار دارند، مثل:

کافئین یکی از علت‌های شناخته‌شده‌ی تپش قلب است. افرادی که استرس دارند، بیشتر مستعد ابتلا به تپش قلب‌اند و کافئین هم این امر را تقویت می‌کند.

  • الکل و نیکوتین

هم الکل و هم نیکوتین می‌توانند موجب تپش قلب شوند. این دو، هم بر افرادی اثرگذارند که استرس دارند و هم بر افراد بی‌استرس. بااین‌حال، افرادی که استرس دارند، بیشتر به بدن خود «حساسیت» پیدا می‌کنند و به همین دلیل تپش قلب را با مشکلات حاد قلبی مرتبط می‌دانند.

ورزش‌ هم یکی از عواملی است که می‌تواند تپش قلب را تقویت کند. جالب اینجاست که امکان بروز تپش قلب، هم قبل و هم بعد از ورزش وجود دارد، اما در طول آن خیلی شایع نیست. به‌احتمال‌زیاد، علت این موضوع، این است که بدن «متوجه» می‌شود طی ورزش، ضربان قلب‌ افزایش پیدا می‌کند و درنتیجه آن را توجیه می‌کند، درحالی‌که قبل و بعد از ورزش، هیچ توجیهی برای تپش قلب وجود ندارد.

البته فراموش نکنید که تپش قلب صرفا به‌معنی افزایش سرعت ضربان قلب نیست؛ این افزایش باید به‌حدی باشند که متوجه تپش‌های قلبتان بشوید. به همین دلیل این عوامل که خیلی هم رایج هستند و تقریبا همه را تحت تأثیر قرار می‌دهند، خودبه‌خود نمی‌توانند باعث بروز تپش قلب یا استرس شوند. همان‌‌طور که گفتیم، در تپش قلب، ضربان قلب به‌حدی بالا می‌رود که کاملا متوجه آن می‌شوید.
علاوه‌براینها، مجموعه‌ای از مشکلات قلبی هم وجود دارند که خیلی خطرناک نیستند، ولی می‌توانند باعث تپش قلب شوند. مثلا پرولاپس (افتادگی) دریچه‌ی میترال می‌تواند منجر به تپش قلب شود، اما به‌خودی‌خود خطرناک نیست و در اکثر موارد کاملا بی‌ضرر است. همچنین برخی بیماری‌های قلبی هم می‌توانند موجب تپش قلب شوند. در بعضی موارد، خودِ تشخیص بیماری قلبی می‌تواند باعث بروز تپش قلب مرتبط با استرس شود.

استرس و تپش قلب

چطور می‌توان استرس را هنگام تپش قلب کنترل کرد؟

قبل از هرچیز باید پزشکتان حتما شما را معاینه کند. مسائل مربوط به سلامت قلب شوخی نیستند. اما گاهی وقت‌ها بعد از اینکه دکتر خیالتان را از سلامت قلبتان راحت می‌کند، معمولا این فکر به سرتان می‌زند که نکند دکتر اشتباه کرده باشد. استرس هم به بدترشدن وضعیت دامن می‌زند. بنابراین ویزیت پزشک به‌تنهایی نمی‌تواند شما را آرام کند.

اگر از مشکل تپش قلب رنج می‌برید، با کارهای زیر از تبدیل‌شدن تپش قلب به حمله‌ی هراس جلوگیری کنید:

  • پیاده‌روی کنید

گاهی وقت‌ها تپش قلب آن‌قدر شدید می‌شود که احساس سرگیجه یا گیجی به فرد دست میٰ‌دهد. چنین شخصی فکر می‌کند نمی‌تواند راه برود. در این حالت اگر می‌توانید، بلند شوید و چند قدم راه بروید. پیاده‌روی به جریان خون کمک می‌کند و ظاهرا برای تپش قلب مانند آرام‌بخشی طبیعی عمل می‌کند.

  • حواستان را پرت کنید

یادتان باشد که توجه بیش‌ازحد به ضربان قلب می‌تواند تپش قلب را بدتر کند. وقتی دائما درمورد ضربان قلبتان فکر کنید، فکرکردن درمورد چیزهای دیگر سخت است. اما می‌توانید با انجام فعالیت‌هایی که ذهنتان را منحرف می‌کنند، حواستان را از ضربان قلبتان پرت کنید، مثلا به یکی از دوستانتان زنگ بزنید، چون صحبت‌کردن با کسی که دوستش دارید، آرامش‌بخش است و می‌تواند از فکرکردن زیاد درمورد ضربان قلب جلوگیری کند.

  • نفس‌کشید‌نتان را کنترل کنید

تپش قلب به‌تنهایی نمی‌تواند موجب استرس شود. درواقع چون افراد تپش قلب را نشانه‌ی بیماری قلب می‌دانند، دچار استرس می‌شوند. به همین دلیل تنفس صحیح بسیار اهمیت دارد. آرام و کنترل‌شده نفس بکشید تا از تنفس سریع (hyperventilation) جلوگیری کنید. خمیازه یا نفس‌های عمیق بکشید، زیرا اگرچه ممکن است بدنتان به اکسیژن بیشتری احتیاج نداشته باشد، اما گاهی این احساس به انسان دست می‌دهد که به‌اندازه‌ی‌کافی اکسیژن وارد بدنش نشده است.

  • مصرف کافئین را کم کنید

کافئین آن‌قدرها هم بد نیست که بیشترِ کارشناسان ادعا می‌کنند، اما هیچ شکی در این نیست که می‌تواند اکثر افراد مبتلا به استرس را دچار ترس کند. روزی یک فنجان قهوه اشکالی ندارد، اما هرچه بیشتر شود، خطر تپش قلب و استرس هم بیشتر خواهد شد.

نوشیدن آب، نوعی تسکین‌دهنده‌ی طبیعی است. ظاهرا آب خنک اثر آرامش‌بخشی بر بدن دارد. ازآنجاکه کمبود آب هم ممکن است یکی دیگر از علل تپش قلب باشد، این امکان وجود دارد که با نوشیدن آب، ضربان قلب نیز کاهش پیدا کند.

بااین‌حال نکته‌ ای که باید به آن توجه داشته باشید، این است که درصورتی‌که از قبل، استرس داشته باشید، هیچ‌کدام از اینها نمی‌توانند تپش قلب را به‌کلی قطع کنند. فراموش نکنید تمرکز بیش‌ازحد روی ضربان قلب می‌تواند موجب تپش قلب شود. همچنین افرادی که سابقه‌ی حملات هراس داشته‌اند، به‌طورکلی بیشتر مستعد ابتلا به تپش قلب هستند. حتما فعالیت‌های کاهنده‌ی استرس را هم دنبال کنید.

برگرفته از: calmclinic

[ad_2]

لینک منبع

درمان واریس پا با ۵ روش خانگی و موثر

[ad_1]

بیشتر ما واریس را به‌شکل رگ‌های آبی و بنفش تیره‌ای می‌شناسیم که به‌صورت برجستگی‌هایی در سطح پوست پخش شده‌اند. اغلب مردم فکر می‌کنند واریس بیماری‌ای‌ست که فقط زنان به آن دچار می‌شوند، ولی باید بدانید که واریس گریبان‌گیر مردان نیز می‌شود.

واریس، شایع‌ترین بیماری عروقی انسان است که حدود ۲۰-۱۰% جمعیت را مبتلا می کند.

اغلب زنان باردار و مسن درگیر بیماری واریس هستند؛ زیرا آنها دوره‌ای از تغییرات هورمونی را تجربه می‌کنند و تعادل هورمون‌های بدن‌شان با تغییرات به‌هم‌ می‌خورد. با پا به‌سن‌گذاشتن (زن و مرد)، فرد بیشتر دچار التهاب می‌شود و رگ‌ها به‌دلیل گشاد‌شدن در زمان التهاب، به‌مرور زمان، حالت طبیعی ارتجاعی خود را از دست می‌دهند.

احتمال ابتلای زنان به واریس دست‌ِکم دو برابر بیشتر از مردان است، ولی بهتر است بدانید سن و نژاد در این موضوع مؤثر نیست. افرادی که پوست روشنی دارند بیشتر از ابتلا به واریس شکایت می‌کنند، زیرا رگ‌های واریسی در پوست آنها بیشتر به چشم می‌آیند؛ همچنین این امر در زیبایی بدن آنها نیز تأثیر بیشتری دارد.

روش‌های متعددی برای پیشگیری و درمان واریس وجود دارد، از جراحی‌های هزینه‌بر گرفته تا استفاده از روغن‌های اسانس طبیعی. برای درمان واریس نیازی نیست از همان ابتدا به کرم‌های حساسیت‌زا (یعنی کرم‌هایی که باعث درد و ورم پوست می‌شوند) یا جراحی پرهزینه لیزر پناه ببریم. بهتر است اول درمان‌های خانگی را امتحان کنیم. درمان‌های رایج پزشکی همیشه مفید نیستند و باید آنها را در انتهای لیست درمانی خود بگذاریم. با درمان‌های‌‌خانگی، می‌توانیم برجستگی رگ‌ها را کاهش بدهیم و آسوده‌خاطر باشیم که عوارض جانبی‌ نیز ندارند.

روش‌های درمانی طبیعی برای واریس

درمان واریس

نشریه‌ی انجمن پزشکان آمریکا در سال ۲۰۱۲ در گزارشی بیان کرده است: «درمان واریس از راه‌های گوناگونی امکان‌پذیر است که عبارتند از: روش‌های محافظه‌کارانه (دارو‌درمانی، پوشیدن جوراب واریس و تغییر سبک زندگی)، روش‌های نیمه‌تهاجمی (اسکلروتراپی و قطع بافت‌های داخل مجرایی)، روش تهاجمی (جراحی) و روش ترکیبی (ترکیبی از چند روش بالا)».

طبق گزارش سال ۲۰۰۷ در نشریه‌ی دانشکده‌ی سلطنتی جراحی بریتانیا، در جراحی رگ‌های واریسی عصب‌های بیمار نیز آسیب می‌بیند. همچنین واریس در نیمی از بیماران، پس از گذشت ۱۰ سال مجددا بازگشت داشته است. وجود رگ‌های واریسی معمولا نشانه‌ای پنهان از بروز نارسایی وریدی است که لزوما با درد یا ورم همراه نیست. اگر برای درمان واریس به پزشک یا متخصص پوست مراجعه کنید، احتمالا قبل از صحبت درباره‌ی جراحی به شما پیشنهاد می‌دهد که سبک زندگی‌تان را اصلاح کنید. با این کار می‌توانید میزان تجمع خون در رگ‌ها را پایین بیاورید. البته این تغییر فقط به درمان واریس محدود نمی‌شود، بلکه پرانرژی‌تر می‌شوید، پوست‌تان شفاف می‌شود، به‌سلامتی قلب‌تان کمک می‌کنید و گوارش غذا نیز بهتر صورت می‌گیرد. از تمام فوائدی که برای درمان‌های خانگی برشمردیم، بهترین مزیت، بی‌خطر‌بودن و مقرون به‌صرفه‌بودن آن در برابر عمل جراحی است. پس با ادامه این مطلب با پنج روش درمانی طبیعی برای واریس آشنا شوید.



۱. ورزش

ورزش منظم یکی از بهترین کارهایی است که برای بهتر‌شدن گردش خون در رگ‌ها و پایین‌آوردن ورم پا می‌توان انجام داد. برطبق گزارش مؤسسه‌ی ملی قلب، خون و ریه‌ی آمریکا، نشستن (مخصوصا نشستن در وضعیت نامناسب مانند زمانی که گردن را به جلو خم می‌کنید یا چهار‌زانو نشستن) و ایستادن طولانی‌مدت و بدون حرکت، خطر ابتلا به واریس و ناراحتی‌های ناشی از تجمع خون در رگ را چند برابر می‌کند.

زمانی که شما مدت زمان طولانی‌ بی‌حرکت می‌مانید، رگ‌ها عمل برگرداندن خون به قلب را سخت‌تر انجام می‌دهند و برای مبارزه با نیروی جاذبه مشکل پیدا می‌کنند. ورزش مقدار هورمون‌ها را به‌صورت کاملا طبیعی تنظیم کرده، وزن شخص را کم می‌کند و نمی‌گذارد از حد طبیعی خارج شود و فشارخون را پایین می‌آورد. تمام این موارد با هم به درمان واریس کمک می‌کنند.

براساس نظر متخصصان مؤسسه‌ی بیماری‌های قلبی و عروقی کارولینا، برای جلوگیری از ابتلا به واریس باید نرمش‌هایی را از قبیل بالا‌بردن پا، بالا نگه‌داشتن مچ پا، حرکات دوچرخه و خم‌کردن مچ پا به اطراف انجام دهید تا رگ‌های پا کش بیایند و قوی شوند. ورزش‌هایی مانند پیاده‌روی، شنا و دوچرخه‌سواری که فشار کمی به بدن وارد می‌کنند نیز، فشار وارده به رگ‌ها را کاهش می‌دهند.

اگر از آن دسته افرادی هستید که با ورزش‌کردن عضلات‌تان درد می‌گیرد، پس به‌آرامی ورزش کنید و بعد از آن برروی عضله‌ای که درد گرفته است، کیسه‌ی یخ یا آب گرم بگذارید. برای کاهش درد و ورم ناشی از واریس، پاها را بالا بگیرید یا جوراب واریس بپوشید. با این کار به پایی که خون در آن به‌درستی به جریان نمی‌افتد، فشار ملایمی وارد می‌کنید.



۲. مراقب وزن خود باشید

اضافه وزن - واریس

افرادی که اضافه‌وزن دارند، به‌خصوص زنان و افراد میانسال، بیشتر درخطر ابتلا به واریس هستند. سنگینی وزن اضافی، فشار زیادی به رگ‌های شما وارد می‌کند و به ورم یا برگشت جریان معکوس خون دچار می‌شوید. این پدیده در سیاهرگ‌های بزرگی که نزدیک سطح پوست هستند (مانند سیاهرگ صافن در پا) بیشتر رخ می‌‌‌دهد.

«هافینگتون پست» در مقاله‌ای، به ارتباط بین چاقی و واریس پرداخته است. در این مقاله آمده است که تشخیص رگ‌های واریسی و درمان آنها در افرادی که اضافه‌وزن دارند، مشکل‌تر است؛ زیرا در فرد مبتلا، تا زمانی که پاها ملتهب و اندازه‌ی رگ‌ها بزرگ نشود، نمی‌توان متوجه بیماری شد. اندازه‌ی رگ‌ها در بخش درونی پا در این حالت به بیش از ۴ الی ۵ سانتیمتر می‌رسد.

۳. استفاده از روغن‌های اسانس برای تنظیم هورمون‌های بدن

روغن‌های اسانس برای بهبود گردش خون مفید‌ند، میزان ورم را پایین می‌آورند و هورمون‌های بدن را تنظیم می‌کنند. یکی از بهترین روغن‌ها برای درمان مشکلات وریدی، روغن «سرو» است. این روغن، سرعت گردش خون را بالا می‌برد و دستگاه گردش خون را تقویت می‌کند. موضع مورد نظر را دوبار در روز با پنج قطره از این روغن ماساژ می‌دهید و این کار را به‌مدت چند هفته ادامه دهید. درصورتی‌که دچار درد عضلانی، ورم یا تاول شدید، مصرف آن را قطع کنید و روغن رقیق دیگری را مانند روغن نعنا، روغن درخت چای یا استوخدوس امتحان کنید.

۴. رژیم‌غذایی ضد‌التهاب

غذاهای خاصی هستند که مانع ایجاد التهاب می‌شوند و با تقویت گردش خون، سرعت بهبود واریس را افزایش می‌دهند. این غذاها از گسترش واریس در آینده نیز جلوگیری می‌کنند. پیروی از رژیم غذایی ضعیف، به شریان‌ها صدمه می‌زند، کیفیت گردش خون را پایین می‌آورد و مشکلاتی از قبیل فشار خون، عدم تعادل هورمونی و افزایش وزن را به‌وجود می‌آورد. منظور از داشتن رژیم غذایی ضعیف، خوردن موادی مانند چربی‌های ترانس، شکر، کافئین، الکل و غذاهای فرآوری شده است. اکثر این غذاها حاوی مقادیر بسیار بالایی از سدیم نیز هستند. سدیم زیاد، باعث دفع مقدار آب زیاد از بدن می‌شود و باعث می‌شود سم‌هایی در بدن تولید شود که شدت ورم رگ‌های واریسی را بالا می‌برد.



غذاهایی که خاصیت ضد‌التهابی بالایی دارند و ظاهر واریس را بهبود می‌بخشند، عبارتند از:

  • مواد غذایی که دارای فیبر زیادی هستند: فیبر برای سلامت قلب مفید است و برای خوب کار‌کردن دستگاه گوارش ضروری است. خوردن روزانه ۳۰ الی ۴۰ گرم فیبر بهترین روش برای پیشگیری از یبوست است. ابتلا به یبوست در شکم تولید نفخ می‌کند و نفخ به رگ‌های اطراف شکم و پاها فشار می‌آورد. غذاهایی که حاوی مقدار بالایی فیبر هستند، عبارتند از: تخم‌شربتی و تخم‌ کتان (هردو دارای امگا ۳ هستند و همچنین خاصیت ضد‌التهابی دارند)، سبزیجات، میوه‌ها و حبوبات تازه.
  • غذاهای سرشار از آنتی‌ اکسیدان: آنتی‌اکسیدان‌ها به استحکام رگ‌ها کمک می‌کنند، ضد‌التهاب‌اند و شریان‌ها را سالم نگه می‌دارند. ویتامین C و ویتامین E، آنتی‌اکسیدان‌های معروفی هستند. این دو ویتامین به‌وفور در سبزیجاتِ برگ‌سبز و مرکبات یافت می‌شوند. ویتامین E از لخته‌شدن خون جلوگیری می‌کند، رقیق‌کننده‌ی طبیعی خون و برای سلامت قلب مفید است. ویتامین C ماده‌ی ضد‌التهاب قوی‌ای است و برای پوست نیز معجزه می‌کند.
  • ادرارآورهای طبیعی: پزشکان در مواردی که صلاح بدانند به تجویز قرص‌های ادرارآور می‌پردازند تا ادرار دفعی را افزایش داده و آب اضافی یا ورم بدن را کاهش دهند. با مصرف خوراکی‌های زیر می‌توانید میزان دفع ادرار را بالا ببرید. این خوراکی‌ها عبارت‌اند از: سبزی‌های تازه (جعفری، گشنیز و ریحان)، رازیانه، برگ‌های سبز گیاه قاصدک، خیار، مارچوبه و کرفس.
  • غذاهایی که حاوی مقادیر زیادی منیزیم هستند: تجمع خون در رگ‌های پا، فشار‌ خون و گرفتگی عضلات پا (سندرم پای بی‌قرار) علائم هشدار‌دهنده‌ای هستند که به وضوح نشان می‌دهند مواد الکترولیتی بدن ما کم شده است. الکترولیت‌ها یون‌های شیمیایی‌ رادیکالی هستند و در هدایت الکتریکی درون سلول‌ها و نورون‌ها نقش دارند. پتاسیم و منیزیم از جمله موادی هستند که ساختار مایع الکترولیت بدن ما را تشکیل می‌دهند. برای مقابله با این علائم آزار‌دهنده، باید خوردن موادی مانند سبزی‌های برگ‌سبز، آوکادو، موز، سبزیجات خانواده‌ی کلم و سیب‌زمینی شیرین را در اولویت قرار دهید.
  • غذاهای ادویه‌دار: غذاهایی که حاوی ادویه‌هایی نظیر فلفل قرمز و کاری هستند، دمای بدن را بالا می‌برند. به‌این‌ترتیب با مصرف ادویه گردش خون بهتر می‌شود، حتی می‌توان میزان اشتها را نیز کنترل کرد و جلوی اضافه‌وزن را گرفت.
  • ماهی‌های دریایی: ماهی و غذاهای دریایی مانند ماهی آزاد، شیر‌ماهی، ماهی کولی، ساردین و ماهی تن حاوی روغن امگا ۳ هستند. متخصصان برای داشتن گردش خون سالم مصرف این روغن را بسیار توصیه می‌کنند.
  • سرکه‌ سیب: سرکه‌ی سیب انتشار خون را در دیواره‌ی رگ‌ها بهبود می‌بخشد و ضد‌التهاب است. برخی بیماران مبتلا به واریس گفته‌اند که با ترکیب‌کردن سرکه‌ی سیب با گیاه دارویی «هاماملیس» و ماساژدادن آن بر روی موضع ملتهب، ورم کاهش یافته و ظاهر رگ‌های واریسی طی چند هفته بهبود می‌یابد.

۵. استفاده از دو گیاه داروییِ قره‌قاط و شاه‌بلوط هندی

درختچه قره قاط - واریس

بوته‌ی قره‌قاط و درخت شاه‌بلوط هندی برای درمان واریس مفید‌ند و استفاده از آنها برای بدن بی‌ضرر است. بشر هزاران سال است که از این دو گیاه برای درمان خانگی بیماری‌ها استفاده می‌کند. متخصصان آنها را برای درمان نارسایی وریدی مزمن مورد مطالعه قرار داده‌اند. از نشانه‌های نارسایی وریدی می‌توان به درد، ورم قوزک پا، احساس سنگینی، تیر‌کشیدن پا و گرفتگی عضلانی اشاره کرد. قره‌قاط و شاه‌بلوط هندی به دفع آب اضافیِ بدن کمک می‌کند و مشکلات گردش خون، ورم، اسهال، گرفتگی عضلانیِ ناشی از سندرم پیش از قاعدگی و ناراحتی‌های پوستی را درمان می‌کنند.

میوه‌ی درختچه‌ی قره‌قاط در اروپا به بلوبری معروف و خوردنی است. می‌توانید عصاره‌ی این میوه را بگیرید یا با آن نوعی چای دم کنید. از پوست درخت شاه‌بلوط هندی، دانه، برگ و گل‌های آن به‌صورت عصاره، کرم، چای و کپسول استفاده می‌کنند. به‌دنبال عصاره‌ی شاه بلوط هندی‌ای باشید که میزان «آئیسین» فعال آن ۱۶ الی ۲۰ درصد باشد. روزانه باید ۱۰۰ میلی‌گرم از این عصاره را مصرف کنید. برخی متخصصان نیز می‌گویند میزان مصرف قره‌قاط دوبار در روز و هر‌بار ۱۶۰ میلی‌گرم است.

می‌توانید این دو گیاه را هر روز با ۲۰۰ میلی‌گرم گیاه دارویی «کوله‌خاس»، ۲۰۰ میلی‌گرم عصاره‌ی هسته‌ی انگور و ۴۰۰ واحد ویتامین E مخلوط و مصرف کنید. این ترکیب، گردش خون را تقویت، از رگ‌ها در برابر فشار و آسیب محافظت و خون را رقیق می‌کند. محققان دانشکده پزشکی دانشگاه مریلند نیز توصیه کرده‌اند که افراد مبتلا به واریس مصرف موادی را که حاوی ماده‌ی شیمیایی «روتین» هستند، افزایش دهند. «روتین» از خانواده‌ی «بیوفلاونوئید» هاست و از دیواره‌ی رگ‌ها محافظت می‌کند و کارایی آنها را افزایش می‌دهد. «بیوفلاونوئید» درد و ورم ناشی از رگ‌های واریسی را تسکین می‌دهد. مواد غذایی‌ای که حاوی این ماده هستند، عبارت‌اند از: هسته‌ی انگور، پوست درخت کاج، بوته قره‌قاط، زالزالک و گیاهانی که حاوی آنتی‌اکسیدان هستند (مانند میوه‌های حاوی ویتامین C).

تفاوت بین رگ‌های عنکبوتی و رگ‌های واریسی

رگ های واریسی - واریس

اغلب مردم این دو اصطلاح را به یک معنا به‌کار می‌برند، ولی این دو ناراحتی پوستی، کاملا از هم متمایزند. دلیل ابتلا به آنها شاید یکسان باشد، ولی شکل ظاهری‌شان با یکدیگر فرق دارد.

رگ‌های عنکبوتی، که به آن مویرگ فراخی نیز می‌گویند، برروی پوست به‌صورت خطوط نازک یا شبکه‌مانند ظاهر می‌شوند. برخی هم به این رگ‌ها اصطلاحا خوشه‌های ستاره‌فشان می گویند؛ زیرا ظاهرشان شبیه نقطه‌های کدری است که همگی در یک نقطه از سطح پوست متمرکز شده‌اند. این ساختار بی‌شباهت به خوشه‌های ستاره‌ای درون کهکشان‌ها نیست.

رگ‌های عنکبوتی همانند رگ‌های واریسی مناطقی از قبیل پا، پشت ران، ماهیچه ساق پا، قوزک و از مچ به پایین را درگیر می‌کنند. این رگ‌ها از واریس کوچکتر‌ند و ازآنجایی‌که برروی لایه‌های سطحی پوست قرار دارند، درد و علائم حادی از خود نشان نمی‌دهند. رگ‌های مشبک هم ناهنجاری وریدی دیگری است که اندازه‌ی رگ در آن بزرگتر از رگ‌های عنکبوتی و کوچکتر از رگ‌های وریدی است.



علت ابتلا به واریس

خونی که رگ‌های واریسی حمل می‌کنند، فاقد اکسیژن است و به‌این‌دلیل، این رگ‌ها به رنگ آبی هستند. رگ‌های واریسی بیشتر پاها را درگیر می‌کنند (مخصوصا ران و ماهیچه‌ی ساق پا)، ولی ازآنجایی‌که سیاهرگ‌های کل بدن می‌توانند واریسی شوند، در دیگر اندام‌ها مانند صورت، پوست شکم و پشت کمر نیز آنها را می‌بینیم.

نکته‌ای که ذهن متخصصان و همچنین عموم مردم را درگیر کرده، این است که چه افرادی به واریس مبتلا می‌شوند؟ طبق بررسی متخصصان بخش رادیولوژی و جراحی مداخله‌ای دانشگاه پنسیلوانیا، نرخ ابتلا به واریس در افراد زیر بیشتر است:

  • افرادی که بالای ۴۰ سال دارند.
  • افرادی که شغل آنها ایجاب می‌کند چندین ساعت در حالت نشسته یا ایستاده قرار بگیرند. دراین‌حالت، خون در پاها جمع شده و سرعت گردش خون نیز در رگ‌ها کم می‌شود.
  • افرادی که تحرک بدنی کمی دارند و ترجیح می‌دهند یک‌جا بنشینند.
  • افرادی که به‌علت پیروی از رژیم غذایی غیرمغذی، ورزش‌نکردن، آسیب‌دیدن از ناحیه دست‌وپا، عدم تعادل هورمون‌های بدن و درمعرض استرس شدید‌بودن گردش خون ضعیفی دارند و دچار التهاب شدیدی شده‌اند.
  • زنان باردار یا زنانی که به‌تازگی وضع حمل کرده‌اند.
  • نوجوانانی که دوران بلوغ را تجربه کرده، زنانی که قرص ضدبارداری مصرف می‌کنند و زنانی که به دوران یائسگی خود نزدیک می‌شوند.
  • افرادی که بین اعضای خانواده خود سابقه‌ی واریس دارند.
  • افرادی که پوست روشن دارند و در‌معرض تابش شدید آفتاب قرار گرفته‌اند و پوست‌شان آسیب دیده است.

در افراد مبتلا به واریس، پیشرفت بیماری تنها مسئله‌ای نیست که باید با آن رو‌به‌رو شوند. عوارضی مانند خستگی، درد عضلانی و سنگینی دست‌وپا نیز آنها را آزار می‌دهد.

متخصصان پوست می‌گویند باوجوداینکه سازوکار ایجاد واریس شناخته شده است، ولی هنوز نمی‌توان بروز این بیماری را فقط به یک علت محدود کرد. دلیل عمده‌ی این بیماری تولید خون‌های راکدی است که درون رگ‌ها را پر کرده و به آنها فشار می‌آورد. یک نهاد بیماری‌های قلبی و عروقی در گزارشی آورده است که رگ‌های واریسی تحت فشار جاذبه گشاد می‌شوند. به‌مرور زمان این رگ‌ها بزرگتر می‌شوند، پیچ‌وتاب می‌خورند، برروی پوست برآمدگی‌هایی ایجاد می‌کنند و دردناک می‌شوند.

در بدن یک فرد سالم، خون به کمک شبکه‌ای از سرخرگ‌ها و مویرگ‌ها از قلب به اندام‌های بدن می‌رود. سپس به‌صورت یک‌طرفه ازطریق سیاهرگ‌ها به قلب برمی‌گردد. حرکت ماهیچه‌ها به سیاهرگ فشار می‌آورد و به‌این‌ترتیب، خون به قلب پمپ می‌شود. از این نکته درمی‌یابیم که یکی از فواید ورزش منظم، تقویت جریان خون است.

سیاهرگ‌ها در ساختمان خود دریچه‌های یک‌طرفه‌ای دارند. وظیفه‌ی این دریچه‌ها یک‌طرفه‌کردن حرکت خون به سمت قلب است و اجازه نمی‌دهند خون به عقب و پایین پا برگردد. در رگ‌های واریسی، مقدار کمی خون به عقب برمی‌گردد و ایجاد التهاب می‌کند. ضعیف کار‌کردن دریچه‌های سیاهرگی، قدرت گردش خون را پایین می‌آورد. البته هنوز مشخص نیست که چرا دریچه‌ی سیاهرگ‌های برخی افراد نسبت به افراد دیگر ضعیف‌تر عمل می‌کند. با جمع‌‌شدن خون در رگ‌های واریسی، دیواره‌ی رگ‌ها سخت می‌شود و قابلیت ارتجاعی خود را از دست می‌دهند. به‌این‌ترتیب رگ‌ها دیگر نمی‌توانند عمل پمپ‌کردن خون به قلب را به‌خوبی سابق انجام دهند.

ازآنجایی‌که واریس در رگ‌هایی شکل می‌گیرد که دریچه‌شان مشکل دارد، اغلب رگ‌های عمقی و پر‌حفره را درگیر می‌کند. سیاهرگ سافن که به آن سیاهرگ بلند هم می‌گویند، سیاهرگ بزرگی است که زیر پوست پا قرار گرفته است. این سیاهرگ نسبت به رگ‌های دیگر بیشتر واریس می‌گیرد. به تجمع خون در سیاهرگ‌ها نارسایی وریدی گفته می‌شود. این اختلال رگ را گشاد می‌کند و به‌دنبال آن خونی که در کنار دیواره‌های رگ جریان دارد، بی‌حرکت می‌ماند و دیواره‌ی رگ را سخت می‌کند.

تجمع خون در رگ به دلایل زیر رخ می‌دهد:

  • تغییرات هورمونی در زمان بارداری یا یائسگی: ازآنجایی‌که زنان نسبت به مردان بیشتر در معرض تغییرات هورمونی قرار می‌گیرند، احتمال ابتلا به واریس در آنها بیشتر است. طبق این نظریه، هورمون‌های زنانه رگ‌ها را سست می‌کنند و احتمال نشت‌کردن خون به بیرون از رگ را افزایش می‌دهند. اگر زنی در دوران بارداری یا بلوغ باشد، از قرص‌های ضدبارداری استفاده کند یا وارد دوره یائسگی شود، احتمال وقوع نشتی از رگ‌های او بیشتر می‌شود. بدن زنان باردار در راستای رشد کودک خون بیشتری تولید می‌کند؛ ازاین‌رو آنها به دلیل تقابل این حجم زیاد خون با نیروی جاذبه و فشار، در پاها یا اطراف معده‌شان مستعد ابتلا به واریس هستند.
  • ناهنجاری در ساختمان رگ‌ها از بدو تولد.
  • التهاب رگ‌ها یا وجود لخته‌ی خون در آنها.
  • آسیب‌دیدن رگ‌ها، بیماری قلبی یا مانعی در رگ که جلوی گردش طبیعی خون را بگیرد.
  • افزایش وزن بدن: زمانی‌که وزن فردی ازحد معمول بالاتر برود، گردش خون او نیز آهسته‌تر می‌شود. پای چنین شخصی بیشتر ملتهب می‌شود و رگ‌ها تحت فشار بیشتری قرار می‌گیرند.

چرا باید نگران رگ‌های واریسی باشیم؟

رگ‌های واریسی در بیشتر موارد بدون علائم آزاردهنده هستند و مردم آنها را به چشم یک مشکل زیبایی می‌بینند. مقدار خونی که در رگ‌های واریسی تجمع می‌یابد، اندک است و بیشتر حجم خون به قلب بر‌می‌گردد، ولی با این اوصاف، داشتن واریس برای شما نوعی هشدار است که بدانید گردش خون شما مشکل دارد.

در بعضی موارد، رگ‌های واریسی پاره می‌شوند و مشکلاتی از قبیل زخم‌های روباز پوستی و ورم را به‌وجود می‌آورند. زمانی‌که واریس با درد همراه باشد، فرد در ساق و پاها دچار درد عضلانی و ورم می‌شود. این علائم دردناک خواب راحت را از فرد سلب می‌کند و کار، ورزش و پیاده‌روی عادی را برای او مشکل می‌کند.

برخی افراد و به‌ویژه خانم‌های باردار علائمی مانند احساس سنگینی و پر‌بودن در پاها، بی‌قراری، خستگی، گرفتگی عضلات، زخم‌های پوستی و خارش را تجربه می‌کنند. در رگ‌های واریسی ممکن است لخته‌ی خون شکل بگیرد و در این حالت شخص فورا باید تحت درمان قرار بگیرد.

نتیجه‌گیری

واریس، شایع‌ترین بیماری عروقی انسان است که حدود ۲۰-۱۰% جمعیت را مبتلا می کند.

زنان دست‌کم دو برابر مردان به واریس مبتلا می‌شوند، ولی سن و نژاد بیمار بر میزان ابتلا اثر نمی‌گذارد.

درمان‌های طبیعی واریس عبارتند از: ورزش، جلوگیری از اضافه‌وزن، استفاده از روغن‌های اسانس برای تنظیم هورمون‌های بدن، استفاده از رژیم غذایی ضدالتهاب و گیاهان دارویی مانند قره‌قاط و شاه‌بلوط هندی.

مواد غذایی‌ای که به‌دلیل‌ داشتن خاصیت ضدالتهابی برای درمان واریس بسیار مفید هستند، عبارتند از: غذاهای غنی از فیبر، غذاهای حاوی آنتی‌اکسیدان، ادرارآورهای طبیعی، غذاهای غنی از منیزیم، خوراکی‌های ادویه‌دار، ماهی‌های دریایی و سرکه‌ سیب.

رگ‌های عنکبوتی نیز مانند رگ‌های واریسی در پا، پشت ران، ماهیچه‌ی بین ران و ساق و از مچ به پایین ظاهر می‌شوند. این رگ‌ها از رگ‌های واریسی کوچک‌تر هستند، درد ندارند و بدون علامت هستند. دلیل تفاوت‌های ذکر شده به سطحی‌تر‌بودن آنها نسبت به رگ‌های واریسی برمی‌گردد.

برگرفته از draxe.com

[ad_2]

لینک منبع

درمان ورم معده، علائم و علل ایجاد آن

[ad_1]

عوارض ورم معده هر ساله گریبان‌گیر عده‌ی زیادی می‌شود. این بیماری در اثر التهاب و فرسایش دیواره‌ی معده ایجاد می‌شود و می‌تواند بر روی سیستم گوارشی افراد تأثیرات مخربی داشته باشد و درد و ناراحتی زیادی ایجاد کند. همراه ما باشید تا با علائم ورم معده و درمان‌های طبیعی آن آشنا شوید.



ورم معده و سوء‌هاضمه علائم مشابهی دارند و به همین دلیل عده‌ای این دو را با هم اشتباه می‌گیرند. سوء‌هاضمه و دردهای موقتی معده طبیعی هستند، اما ورم معده از طریق آزمون‌ها و دردهای مکرر شناسایی می‌شود.

علائم ورم معده در افراد مختلف متفاوت است ولی به‌طورکلی این علائم شامل دردهای مکرر معده، نفخ معده، سوزش معده و … است. افراد ممکن است علائم ورم معده را برای مدت کوتاهی (ورم معده‌ی حاد) یا برای سال‌های طولانی (ورم معده‌ی مزمن) تجربه کنند. دلیل اصلی ورم معده، تضعیف غشای مخاطی معده است. این غشا از معده در برابر اسید و شیره‌‌ی معده محافظت می‌کند.

عادات ناسالمی مانند سیگار کشیدن، رژیم غذایی بد و مصرف مداوم داروهای مُسکن می‌تواند منجر به التهاب معده و افزایش خطر ابتلا به ورم معده شود. سن بالا، چاقی و اضافه وزن، استرس زیاد و مصرف مداوم غذاهای فرآوری‌شده، خطر بروز ورم معده را به بالاترین حد خود می‌رسانند. مطالعات نشان می‌دهند افرادی که بالای ۶۰ سال سن دارند، در معرض فرسایش دیواره‌ی معده، عفونت‌ها و بیماری‌های خودایمنی هستند و کمبود مواد مغذی می‌تواند به این علائم دامن بزند. داشتن یک رژیم غذایی سالم، ترک سیگار و ورزش کردن می‌تواند تا حد زیادی شما را از خطر ابتلا به ورم معده دور کند.



علائم ورم معده

احساس سوزش در معده یا بالای آن از علائم ورم معده است.

شایع‌ترین علائم ورم معده عبارتند از:

  • احساس سوزش در معده یا بالای آن، مخصوصا در هنگام غذا خوردن؛
  • معده درد؛
  • حالت تهوع؛
  • نفخ معده؛
  • کاهش اشتها، احساس سیریِ زودهنگام و احتمالا کاهش وزن؛
  • سکسکه و آروغ زدن؛
  • تغییر در حرکات روده‌ای و تیره‌تر شدن رنگ مدفوع.

علائم ورم معده در افراد مختلف با هم متفاوت است. ورم معده می‌تواند خفیف، مزمن یا حاد باشد. ممکن است برخی از افراد علائم ورم معده را تجربه نکنند، ولی آزمایش‌هایی مانند آندوسکوپی، تست خون و مدفوع، مشخص کنند که فرد به ورم معده مبتلاست. متخصصان گوارش پس از انجام آندوسکوپی (بافت‌برداری از غشای مخاطی معده) و مشاهده‌ی نشانه‌های التهاب مانند افزایش گلبول‌های سفید، قرمزی، ورم و خون‌ریزی یا مشاهده‌ی شکاف‌های کوچک در سطح غشای مخاطی معده، این بیماری را تشخیص می‌دهند.



انواع ورم معده

  • ورم معده‌‌ی مزمن: این بیماری به‌تدریج پیشرفت می‌کند و می‌تواند عوارض بلندمدتی داشته باشد. برخی ممکن است بعد از گذشت چند سال و زمانی که در اثر التهابات دچار مشکلات دیگری می‌شوند، متوجه‌ بیماری خود شوند. ورم معده‌‌ی مزمن، موجب نازک‌شدن دیواره‌ی معده و افزایش تدریجی التهابات می‌شود. تمام این اتفاقات می‌توانند احتمال بروز سرطان معده را افزایش بدهند.
  • ورم معده‌‌ی حاد: علائم این بیماری به‌طور ناگهانی پدیدار می‌شوند و زود برطرف می‌شوند. علائم ورم معده‌ی حاد می‌توانند شدت بیشتری داشته باشند. ظهور و ناپدید شدن علائم این بیماری، به عادات زندگی فرد و تأثیر آنها بر دستگاه گوارش بستگی دارد.
  • ورم معده‌ی آتروفیک: این بیماری نوعی ورم معده‌ی مزمن است که در آن سلول‌های معده کاهش می‌یابند و جای آنها را بافت فیبری و روده‌ای پر می‌کند. با تغییر لایه‌ی غشایی معده، احتمال کاهش جذب مواد مغذی و واکنش‌های خودایمنی افزایش می‌یابد. ورم معده‌ی آتروفیک، تولید اسید معده را کاهش می‌دهد، نتیجه‌ی این امر می‌تواند بروز کم خونی و رشد تومورها باشد.

علائمی که در بالا نام بردیم، فقط به‌مدت چند هفته نمایان می‌شوند. اگر علائم‌تان مدت بیشتری به طول انجامید یا علائم جدی‌تری مانند وجود خون در مدفوع‌تان مشاهده کردید، ممکن است مشکل‌تان از جایی غیر از معده نشئت گرفته باشد. این علائم می‌توانند ناشی از مصرف برخی داروها، حساسیت‌های غذایی، عدم تحمل برخی غذاها یا سایر بیماری‌ها باشد. بنابراین اگر این علائم را به‌مدت طولانی مشاهده کردید، حتما به پزشک مراجعه کنید.



درمان‌ ورم معده

اگر تصور می‌کنید معده‌‌دردتان ناشی از ورم معده است، بهتر است به دکتر مراجعه کنید تا وضعیت‌تان به‌درستی تحت بررسی قرار بگیرد. خبر خوب این است که اگر دردتان ناشی از ورم معده‌ی حاد باشد، می‌توانید با تغییراتی در سبک زندگی‌تان در زمان کوتاهی بهبود پیدا کنید. ورم معده‌ی مزمن نیز قابل کنترل و درمان است اما معمولا علاوه بر تغییر عادات زندگی، نیاز به مصرف دارو خواهید داشت.

پزشک ممکن است روش‌های مختلفی را برای درمان‌تان انتخاب کند. این روش‌ها می‌توانند شامل تغییر رژیم غذایی‌، تغییر نوع یا مقدار داروهای مصرفی‌، کمک به کنترل استرس‌ و تجویز آنتی‌بیوتیک‌ها و داروهایی برای کنترل عفونت ناشی از هلیکوباکتر پیلوری باشند. برخی ترجیح می‌دهند از داروهای ضداسید بدون نسخه‌ برای کنترل علائم‌شان استفاده کنند، درحالی‌که عده‌ای دیگر از مهارکننده‌های پروتون پمپ (گروهی از داروها هستند که وظیفه‌شان کاهش پایدار اسید معده است) یا سایر داروهای تجویزی پزشک برای کنترل اسید معده‌شان استفاده می‌کنند. در مواردی که ورم معده‌ی مزمن به کم‌خونی منجر شود، معمولا ویتامین B۱۲ به بیمار تزریق می‌شود.

در ادامه راه‌هایی برای کاهش علائم ورم معده و جلوگیری از بازگشت آنها، معرفی شده است.

۱. حذف مواد غذایی تحریک‌کننده از رژیم غذایی

مهم‌ترین اقدام برای درمان ورم معده، حذف عواملی است که دیواره‌ی معده را تحریک می‌کنند. مصرف زیاد غذاهای فرآوری‌شده، غذاهای سرخ‌شده و غذاهای تند و پُرادویه، می‌توانند علائم ورم معده را در افراد تشدید کنند. رژیم غذایی نامناسب با افزایش التهابات دستگاه گوارش، باعث بدتر شدن وضعیت فرد می‌شود. در این وضعیت احتمال حساسیت‌های غذایی در فرد افزایش می‌یابد. نتیجه‌ی این امر کمبود مواد مغذی در بدن و وخامت علائم ورم معده است.

نکات تغذیه‌ای برای کنترل ورم معده:

  • کاهش مصرف غذاهای فرآوری‌شده‌ و غذاهای محتوی مواد شیمیایی و مصنوعی در رژیم غذایی؛
  • جایگزین کردن غذاهای فرآوری‌شده با میوه‌ها و سبزیجات تازه (مخصوصا میوه‌ها و سبزیجات ارگانیک)؛
  • نوشیدن آب به میزان حداقل ۸ لیوان در روز و خودداری از مصرف نوشیدنی‌های محتوی شکر؛
  • به‌جای مصرف وعده‌های غذایی سنگین و با فاصله‌ی زمانی زیاد، آنها را سبک‌تر و در بازه‌های زمانی کوتاه‌تر (به‌عنوان مثال هر ۲ تا ۴ ساعت) مصرف کنید. صبحانه را فراموش نکنید. بهتر است حداقل ۳ ساعت قبل از رفتن به رختخواب، آخرین وعده‌ی غذایی‌تان را میل کنید.
  • غذاهای پرادویه را امتحان کنید و در صورتی که علائم‌تان با مصرف این غذاها بدتر شد، مصرف آنها را تا حد امکان کاهش بدهید.
  • غذاهای تحریک‌کننده‌ی معده‌تان را شناسایی کنید و مصرف آنها را به حداقل برسانید. کافئین، گوجه‌فرنگی، مرکبات، لبنیات، نعناع، فلفل سیاه و قرمز و … می‌توانند فرایند گوارش را تحت تأثیر قرار بدهند.

۲. مواد مغذی بیشتری مصرف کنید

مصرف غذاهای سالم به درمان ورم معده کمک می کند.

ورم معده می‌تواند منجر به مشکلاتی مانند کم‌خونی، نفخ، حالت تهوع، کمبود مواد مغذی و کم‌آبی بدن شود. بنابراین مصرف غذاهای مغذی و طبیعی، بهترین راه برای کاهش عوارض ورم معده است. همچنین تحقیقات نشان می‌دهند که اضافه وزن و چاقی می‌توانند خطر بروز ورم معده، زخم معده و سایر مشکلات گوارشی را افزایش بدهند. رژیم غذایی درمان‌کننده‌ی ورم معده حاوی مقدار زیادی میوه، سبزیجات، پروتئین های باکیفیت و چربی‌های مفید و سالم است. اینها به کاهش و درمان التهاب، تنظیم وزن، پیشگیری از کمبود ویتامین، مواد معدنی و آنتی اکسیدان ها کمک می‌کنند.

تحقیقات نشان داده‌اند موادی که خاصیت آنتی‌اکسیدانی بالایی دارند (مخصوصا فلاونوئیدها که در بسیاری از میوه‌های قرمز وجود دارد)، پیاز، سیر، کدو سبز، فلفل دلمه‌ای، مغزها، حبوبات، غلات کامل و گوشت و مرغ ارگانیک می‌توانند به کنترل علائم ورم معده کمک کنند. مکمل‌های امگا۳، پروبیوتیک‌ ها و ویتامین C نیز در کاهش علائم ورم معده مؤثرند.



۳. خودداری یا کاهش مصرف داروهای بدون نسخه

براساس اعلام واحد پزشکی دانشگاه مریلند، بیش از ۲۰٪ از کسانی که مقدار زیادی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAID) مصرف می‌کنند، در اثر تغییرات اسید معده دچار بیماری‌های معده می‌شوند. مصرف مرتب مُسکن‌های مرسوم مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن می‌تواند موجب بروز ورم معده شود زیرا این داروها تولید طبیعی آنزیم‌هایی را که مسئول ساخت دیواره‌ی معده هستند، دچار اختلال می‌کند. بهتر است تا حد امکان از مصرف این داروها بپرهیزید و بیشتر از درمان‌های طبیعی استفاده کنید.

به‌عنوان مثال اگر درد مزمن عضله و مفصل دارید،‌ می‌توانید از روغن‌های ضروری ضدالتهاب مانند روغن نعناع استفاده کنید. برای کاهش سردرد و علائم «سندروم پیش از قاعدگی» (PMS) بهتر است از روش‌های کنترل و درمان استرس مانند مدیتیشن یا مکمل‌های منیزیم استفاده کنید. اگر قصد مصرف داروهای مُسکن را دارید، استامینوفن گزینه‌ی بهتری است زیرا هنوز نشانه‌ای از تأثیر مخرب این دارو بر دیواره‌ی معده مشاهده نشده است.

۴. کاهش التهابات به کمک ورزش و کنترل استرس

ورزش به پیشگیری از ورم معده کمک می کند.

کم‌تحرکی و استرس زیاد، می‌توانند باعث افزایش التهابات شوند. نتیجه‌ی این امر آسیب به دستگاه گوارش است. پزشکان به کسانی که از ورم معده و سایر بیماری‌های گوارشی (مانند التهاب روده یا سندروم روده‌ی تحریک‌پذیر) رنج می‌برند، توصیه می‌کنند ۵ مرتبه در هفته و هربار حداقل به‌مدت نیم‌ساعت ورزش کنند. ورزش راهی مناسب برای تقویت سیستم ایمنی، داشتن وزن مناسب، تنظیم هورمون‌ها و کنترل استرس است.

همچنین استرس با افزایش تولید اسید معده، باعث افزایش درد ناشی از ورم معده می‌شود. افرادی که در معرض اضطراب و استرس زیاد هستند، عملکرد سیستم ایمنی‌شان ضعیف‌تر است. ضعف سیستم ایمنی، احتمال عفونت‌های ناشی از هلیکوباکتر پیلوری، التهابات و زخم معده را افزایش می‌دهد. شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد تمریناتی مانند یوگا، تنفس عمیق و مدیتیشن، می‌توانند در کنترل مشکلات گوارشی مانند ورم معده مؤثر باشند.



اگرچه عواملی که موجب بروز ورم معده و زخم معده می‌شوند تا حد زیادی شبیه هستند، ولی علائم و درمان‌های آنها می‌تواند متفاوت باشد. یک تفاوت عمده بین این دو این است که التهابات ناشی از ورم معده به معده محدود می‌شود و به روده‌ی باریک گسترش نمی‌یابد درحالی‌که زخم معده تنها به معده محدود نمی‌شود و می‌تواند دوازدهه و مری را نیز تحت تأثیر قرار بدهد.

با اینکه در بعضی موارد میان زخم معده و ورم معده هم‌پوشانی وجود دارد، ولی شیوع زخم معده بیشتر از ورم معده است.

در زخم معده و ورم معده با آسیب به دیواره‌ی معده فرد احساس سوزش می‌کند. این بیماری‌ها می‌توانند منجر به کاهش اشتها، کاهش وزن و سایر مشکلات شوند. وجه شباهت ورم معده و زخم معده این است که هردو می‌توانند در اثر عفونت باکتری هلیکوباکتر پیلوری به‌وجود بیایند. همچنین هردوی آنها با رژیم غذایی بد، استرس، اختلالات خودایمنی و مصرف بی‌رویه‌ی داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی بدتر می‌شوند.



علل ایجاد ورم معده

چاقی، رژیم غذایی بد و کم تحرکی از علل ورم معده هستند.

ورم معده زمانی بروز می‌کند که سلول‌های دیواره‌ی معده ملتهب شوند، دستگاه گوارش مقدار کمتری اسید و آنزیم‌های گوارشی تولید کند و معده از تأثیرات اسید معده در امان نباشد. ورم معده می‌تواند در اثر عوامل مختلفی به‌وجود بیاید. تعدادی از عوامل بروز ورم معده عبارتند از:

  • عفونت‌های ایجادشده توسط هلیکوباکتر پیلوری. در سیستم گوارشی بیشتر افراد، تعداد کمی هلیکوباکتر پیلوری زندگی می‌کنند ولی در برخی افراد، این باکتری‌ها می‌توانند به‌سرعت تکثیر شوند و در دیواره‌ی روده اقامت کنند و به‌مرور باعث فرسایش دیواره‌ی معده، زخم معده و سایر مشکلات شوند. ضعف عملکرد دستگاه ایمنی و استرس، عواملی هستند که می‌توانند باعث بروز عفونت توسط این باکتری شوند. احتمال بروز ورم معده‌ی مزمن در اثر عفونت هلیکوباکتر پیلوری بیشتر از بروز ورم معده‌ی حاد است؛
  • رژیم غذایی نامناسب و فاقد مواد مغذی کافی. فقر مواد مغذی می‌تواند شامل کمبود ویتامین B۱۲، منیزیم، کلسیم، روی و سلنیم باشد؛
  • اختلالات خوردن مانند پرخوری عصبی. در این بیماری فرد ابتدا مقدار زیادی غذا می‌خورد و سپس با ایجاد استفراغ عمدی یا مصرف داروهای ملین یا مدر، می‌کوشد از افزایش وزن خود جلوگیری کند؛
  • میزان بالای استرس؛
  • بیماری‌هایی که بر روی دستگاه گوارش تأثیر می‌گذارند. مانند حساسیت‌های غذایی، اختلالات خودایمنی مانند تیروئیدیت هاشیموتو یا ویروس‌هایی مانند HIV؛
  • واکنش به داروهای تجویزی؛
  • مصرف زیاد داروهای مُسکن مانند آسپرین، ایبوپروفن و ناپروکسن. این داروها می‌توانند تولید اسید معده را تحت تأثیر قرار بدهند و در فرسایش دیواره‌ی معده مؤثر باشند؛
  • کم‌خونی پرشینیوز. این بیماری بر سلول‌های دیواره‌ی معده تأثیر می‌گذارد و جذب طبیعی ویتامین B۱۲ را با اختلال مواجه می‌کند. کم‌خونی در افرادی که به ورم معده‌ی مزمن دچارند، شایع‌تر است و می‌تواند علائمی مانند خستگی و بی‌حسی اندام‌ها را در فرد ایجاد کند.
  • چاقی و اضافه وزن. می‌توانند موجب تشدید علائم شوند.

برگرفته از: draxe

[ad_2]

لینک منبع

درمان تنگی نفس، علل و علائم ایجاد آن

[ad_1]

تنگی نفس اختلال شایعی است. فردی که تنگی نفس دارد نمی‌تواند به‌خوبی تنفس کند و هوا را داخل ریه‌های خود انتقال بدهد. تنگی نفس ممکن است مقطعی و خفیف یا طولانی‌مدت و وخیم باشد. از آنجا که ممکن است تنگی نفس علل مختلفی داشته باشد، تشخیص و درمان آن اغلب کار دشواری است. با ما در ادامه‌‌ی این مقاله همراه باشید تا با علل تنگی نفس و راه‌های جلوگیری و درمان آن بیشتر آشنا شوید.



علل تنگی نفس

تنگی نفس مقطعی و کوتاه‌مدت، همیشه هم با سلامت فرد در ارتباط نیست؛ افراد ممکن است پس از انجام تمرینات شدید و فشرده، کوه‌پیمایی و رفتن به ارتفاعات یا عبور از تغییرات قابل‌توجه دمایی، به‌مدت کوتاهی دچار تنگی نفس شوند.

اما در عین حال باید گفت که تنگی نفس معمولا با مشکلاتی در سلامت فرد در ارتباط است. گاهی اوقات، تنگی نفس در نتیجه‌ی اضافه وزن ایجاد می‌شود و می‌توان با کاهش وزن آن را برطرف کرد. اما تنگی نفس می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل جدی در سلامتی باشد.

طبق گفته‌ی دکتر استیون والز، شایع‌ترین علل تنگی نفس عبارتند از: آسم، نارسایی قلبی، بیماری مزمن انسدادی ریه، سینه‌پهلو (ذات‌الریه) و مشکلات روانی که معمولا با اضطراب در ارتباط هستند.

اگر تنگی نفس به‌طور ناگهانی ایجاد شود، تنگی نفس حاد نامیده می‌شود. تنگی نفس حاد ممکن است ناشی از عوامل زیر باشد:

  • آسم؛
  • اضطراب؛
  • سینه‌پهلو؛
  • جویدن یا استنشاق چیزی که راه تنفس را مسدود کند؛
  • واکنش‌های آلرژیک؛
  • کم‌ خونی؛
  • از دست دادن مقادیر زیاد خون؛
  • مواجهه با سطوح بالای مونوکسید کربن؛
  • نارسایی قلبی؛
  • فشار خون پایین؛
  • آمبولی ریه (لخته شدن خون در یکی از رگ‌های ریه)؛
  • هواجَنبی (وجود هوا در حفره‌ی جنبی که مانع باز شدن کامل ریه می‌شود)؛
  • فتق حجاب حاجز.

چنانچه فردی به‌مدت بیش از یک ماه تنگی نفس داشته باشد، به تنگی نفس مزمن مبتلا است. تنگی نفس مزمن ممکن است به‌خاطر موارد زیر اتفاق بیفتد:

  • آسم؛
  • بیماری مزمن انسدادی ریه؛
  • مشکلات قلبی؛
  • چاقی؛
  • زخمی شدن و خراش‌برداشتن بافت ریه.

برخی از مشکلات ریوی نیز ممکن است منجر به تنگی نفس شوند. برای نمونه:‌

  • خروسک؛
  • آسیب رسیدن یا زخمی شدن ریه در کودکی؛
  • سرطان ریه؛
  • بیماری سل؛
  • پلورزی (التهاب بافت‌های پیرامون ریه)؛
  • اِدِمِ ریه (وجود مقادیر زیادی مایعات در ریه)؛
  • فشار خون بالا در ریه‌ها؛
  • سارکوئیدوز (رشد سلول‌های التهابی در ریه‌ها).

تنگی نفس با مشکلات قلبی نیز در ارتباط است. برخی از این مشکلات عبارتند از:

  • بیماری‌های ماهیچه‌ی قلب؛
  • مشکلاتی در ریتم ضربان قلب؛
  • نارسایی قلبی؛
  • پریکاردیت (ملتهب شدن بافت پیرامون قلب).

عوامل محرک تنگی نفس

پیرمرد مبتلا به تنگی نفس

 

آلاینده‌های زیست‌محیطی نظیر مواد شیمیایی همچنین بخار، گرد‌و‌خاک و دود می‌توانند تنفس را برای افراد مبتلا به تنگی نفس دشوار کنند.

افرادی که آسم دارند نیز ممکن است در مواجهه با آلرژی‌هایی نظیر گرده‌ی گیاهان یا کپک به تنگی نفس دچار شوند.

برخی آلاینده‌ها نظیر دود سیگار هم که توسط خود فرد وارد ریه‌ها می‌شود تنگی نفس را بیشتر می‌کنند و قابل پیشگیری هستند.

بیماری مزمن انسدادی ریه به طیف مختلفی از بیماری‌ها اطلاق می‌شود؛ بیماری‌هایی نظیر برونشیت مزمن و هواگرفتگی. همه‌ی این اختلالات باعث می‌شوند تا نفس کشیدن دشوار شود.

باید به‌خاطر داشت که هرکسی که مبتلا به تنگی نفس است لزوما به بیماری‌های مزمن انسدادی ریه مبتلا نیست، بلکه طبق گفته‌ی بنیاد بیماری‌های مزمن انسدادی ریه، ۹۰ درصد افرادی که به بیماری مزمن انسدادی ریه دچار هستند، در برهه‌ای از عمر خود سیگار می‌کشیده‌اند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

گاهی‌ اوقات، تنگی نفس نشانه‌ی یک اختلال مرگ‌بار است. چنانچه فرد بیش از یکی از علائم زیر را داشته باشد باید تحت درمان‌های اورژانسی قرار بگیرد:

  • ایجاد ناگهانی تنگی نفس؛
  • عدم توانایی در کار، به‌خاطر تنگی نفس؛
  • درد قفسه‌ی سینه؛
  • تهوع.

به‌یاد داشته باشید با اینکه همه‌ی موارد تنگی نفس نیازی به درمان‌های اورژانسی ندارند اما تنگی نفس می‌تواند نشان‌دهنده‌ی مشکلاتی جدی در سلامت باشد.

اگر فرد مبتلا به تنگی نفس موارد زیر را تجربه‌ کند، می‌بایست به نزد پزشک برود:

  • تغییر در توانایی در نفس کشیدن؛
  • محدودیت در انجام فعالیت‌ها به‌خاطر وجود مشکل در تنفس؛
  • دشواری تنفس در حالت دراز کشیده؛
  • ورم کردن پاها یا قوزک پا؛
  • تب، لرز و سرفه؛
  • خس‌خس سینه.

تشخیص تنگی نفس

تشخیص تنگی نفس

پزشک پس از انجام معاینات فیزیکی از فرد و بررسی شرح حال و سابقه‌ی بیماری‌های او، می‌تواند تنگی نفس را تشخیص بدهد.

فرد مراجعه‌کننده باید برای پزشک توضیح بدهد که تنگی نفس او چطور شروع شده است، چه مدت به طول انجامیده، چند بار در روز به تنگی نفس دچار می‌شود و آیا تنگی نفس او شدید است یا خفیف.

پزشکان از تصویر اشعه‌ی ایکس و CT اسکن قفسه‌ی سینه استفاده می‌کنند تا تشخیص دقیق‌تری از تنگی نفس داشته باشند و سلامت کلی قلب، ریه و سایر دستگاه‌های مربوطه را بررسی کنند. نوار قلب می‌تواند هرگونه علامتی از حمله‌ قلبی را نشان بدهد. انجام آزمایش‌هایی برای اندازه‌گیری جریان هوا و ظرفیت ریه‌های بیمار می‌تواند به منبع مشکلات تنفسی و گستره‌ی آنها کمک کند. آزمایش‌های دیگر هم می‌توانند به بررسی اکسیژن موجود در خون بیمار و ظرفیت خون او در حمل اکسیژن بپردازند.

درمان تنگی نفس

پزشکان برای درمان تنگی نفس، به بررسی علت مشکلاتی که در تنفس بیمار وجود دارد می‌پردازند و با همکاری بیمار به راحت‌تر نفس کشیدن او کمک می‌کنند. درمان تنگی نفس بسته به علت آن، در هر فرد متغیر است. اگر تنگی نفس با آسم در ارتباط باشد معمولا با داروهایی نظیر استروئیدها و برونکودیلاتورها برطرف می‌شود. اما اگر بر اثر عفونت‌هایی نظیر سینه‌پهلو باشد، مصرف آنتی‌بیوتیک به بهبود آن کمک خواهد کرد.

سایر داروها نظیر داروهای ضدالتهاب و ضداضطراب نیز می‌توانند مفید واقع شوند.

مشکلات تنفسی که در نتیجه‌ی بیماری‌های مزمن انسدادی ریه به‌وجود آمده‌اند را نیز می‌توان با تکنیک‌های خاص تنفس نظیر تنفس با لب‌های بسته و تمرین‌های استقامتی برطرف نمود. افراد می‌توانند انجام این تمرین‌ها را در برنامه‌های ویژه‌ی بهبود ریه، بیاموزند. یکی از مراکزی که به انجام تحقیقات در مورد تنگی نفس می‌پردازد اعلام کرده است که شرکت در این دوره‌های آموزشی (حتی اگر علل ریشه‌ای بیماری به قوت خود باقی بماند) برای افراد سودمند است. اگر آزمایش‌ها مشخص کنند که سطح اکسیژن خون پایین است، می‌توان از اکسیژن‌های مکمل استفاده کرد. هر چند باید به‌خاطر داشت دلیلی وجود ندارد که افراد مبتلا به تنگی نفس لزوما سطح اکسیژن خون پایینی داشته باشند. بر طبق گفته‌ی آن مرکز تحقیقاتی، اگر جریان هوای خنک در اطراف سر و صورت بسیاری از افراد مبتلا به تنگی نفس عبور کند، علائم تنگی نفس در آنها بهبود خواهد یافت.

جلوگیری از تنگی نفس

افراد مبتلا به تنگی نفس می‌توانند با به‌کارگیری اقداماتی، وضعیت سلامتی و تنفس خود را بهبود بدهند. این اقدامات عبارتند از:

  • ترک سیگار؛
  • جلوگیری از مواجه شدن با دود سیگار دیگران؛
  • جلوگیری از مواجه شدن با سایر آلاینده‌های زیست‌محیطی نظیر دود چوب و مواد شیمیایی؛
  • کاهش وزن؛ به روش‌های مختلف می‌تواند سودمند باشد و از فشار بر روی قلب و ریه بکاهد و بدین ترتیب دستگاه‌های قلبی‌-عروقی و تنفسی را تقویت کند؛
  • آهسته حرکت کردن هنگام صعود به ارتفاعات، می‌تواند سودمند باشد. همچنین، کاهش سطح تمرینات در ارتفاعات ۵۰۰ پایی می‌تواند مفید واقع شود.

تنگی نفس در افراد خاص

تنگی نفس می‌تواند به طرق مختلف افراد معین را درگیر کند. در ادامه به این افراد اشاره شده است.

زنان باردار

طبق گزارش مرکز آموزش کلینیک کلیولند، علائم خفیف تنگی نفس در زمان حاملگی شایع است. علت تنگی نفس در زنان باردار این است که حاملگی ظرفیت تنفسی زن را تا حدود بیست درصد کاهش می‌دهد. هر چند تعداد نفس‌هایی که زن در هر دقیقه می‌کشد، یا به عبارت بهتر نرخ تنفس او، معمولا طی حاملگی تغییر نمی‌کند.

سالمندان و افراد مبتلا به مشکلات جدی سلامت

تنگی نفس می‌تواند در برخی از سالمندان که در مراحل پیشرفته‌ی برخی از بیماری‌ها قرار دارند بروز کند. در این برهه، تنگی نفس به عنوان بخشی از بسته‌ی درمانی آخر عمر محسوب خواهد شد چرا که درمان تنگی نفس با داروهای معین می‌تواند مشکلات غیرضروری را برای فرد سالمند در پی داشته باشد.

خردسالان

کودک مبتلا به خروسک - تنگی نفس

‌بیماری‌های قسمت فوقانی دستگاه تنفسی وضعیتی اورژانسی و نسبتا رایج و یکی از شایع‌ترین علل تنگی نفس در خردسالان هستند.

خروسک، استنشاق جسم خارجی و التهاب نای از شایع‌ترین علل تنگی نفس در کودکان می‌باشد.

چشم‌انداز

چشم‌انداز آینده برای بیماران مبتلا به تنگی نفس بسته به علت تنگی نفسشان متغیر است. اگر بتوان علت زیربنایی تنگی نفس، مثلا آسم یا سینه‌پهلو را درمان کرد آن‌گاه می‌توان مشکلات تنفسی را از بین برد یا به مقدار قابل توجهی کاهش داد. اما اگر تنگی نفس ناشی از بیماری‌های مزمنی باشد که به مرور زمان بدتر خواهند شد (مثلا بیماری‌های مزمن انسدادی ریه یا نارسایی‌های قلبی)، بهبود تنگی نفس چندان قابل ملاحظه نخواهد بود. مبتلایان به تنگی نفس باید با پزشکان خود همکاری لازم را داشته باشند تا بتوانند روند درمان را به‌طور کامل و با موفقیت طی کنند.

برگرفته از: medicalnewstoday.com

[ad_2]

لینک منبع

خواص زردچوبه؛ ۱۰ خاصیت درمانی برای سلامتی و مقابله با پیری

[ad_1]

زردچوبه ادویه‌ای است که تقریبا در همه‌ی غذاهای ایرانی پیدا می‌شود. خواص زردچوبه برای سلامتی بی‌شمار است و مطالعات مختلف از تأثیر مثبت آن بر سلامت مغز و بدن حکایت دارند. با این مطلب همراه باشید تا با خواص زردچوبه برای سلامتی آشنا شوید.



۱. داشتن ترکیبات زیست‌فعال با خواص درمانی بالا

خواص زردچوبه - کورکومی موجود در زردچوبه خواص زیادی برای بدن دارد.

هزاران سال است که زردچوبه به‌عنوان ادویه و گیاهی دارویی در هندوستان مصرف می‌شود اما علم به‌تازگی خواص درمانی این گیاه را شناسایی کرده است. بیشتر خواص زردچوبه به‌خاطر وجود ترکیباتی به نام کورکومینویدها و در صدر آنها «کورکومین» است. کورکومین جزء فعال موجود در زردچوبه و یک آنتی اکسیدان و ضدالتهاب قوی است.

البته میزان کورکومین موجود در زردچوبه کم است و تنها ۳٪ از وزن زردچوبه را به خود اختصاص می‌دهد. در بیشتر مطالعات انجام‌گرفته بر روی زردچوبه، از مکمل کورکومین به مقدار یک گرم در روز استفاده شده است. دریافت این مقدار کورکومین با مصرف عادی زردچوبه بسیار سخت است، بنابراین برای بهره‌مندی از تمام خواص زردچوبه می‌توان از مکمل‌های آن نیز استفاده کرد که محتوی مقدار بالایی کورکومین هستند.

متأسفانه جذب زردچوبه توسط جریان خون بسیار ضعیف است. برای بهره‌گیری هرچه بیشتر از خواص زردچوبه و افزایش جذب آن، بهتر است آن را با فلفل سیاه مصرف کنید. فلفل سیاه محتوی پیپرین است و می‌تواند جذب زردچوبه را تا ۲۰۰۰٪ افزایش بدهد.



۲. خاصیت ضدالتهابی

یکی از خواص زردچوبه این است که در بدن با مهاجمان خارجی مبارزه می‌کند و در ترمیم بسیاری از آسیب‌ها نقش مؤثری دارد. بدون التهابات، بسیاری از عوامل بیماری‌زا مانند باکتری‌ها به‌راحتی بر ما چیره می‌شوند و ما را می‌کُشند. التهابات کوتاه‌مدت مفید هستند، ولی التهابات بلندمدت و التهابات نابه‌جا علیه بافت‌های خودی، می‌توانند مشکلاتی جدی به‌وجود بیاورند.

التهابات مزمن منجر به بروز بیماری‌های خطرناکی از جمله بیماری‌های قلبی، سرطان، نشانگان سوخت‌وسازی (سندروم متابولیک)، آلزایمر و بیماری‌های دژنراتیو (تباهی) می‌شوند. هر ماده‌ای که با التهابات مبارزه کند، می‌تواند در پیشگیری از این بیماری‌ها مؤثر باشد. زردچوبه یکی از موادی است که در درمان التهاب بسیار مؤثر است و از این لحاظ با بسیاری از داروهای ضدالتهاب برابری می‌کند.

زردچوبه در سطح مولکولی با التهابات مبارزه می‌کند. مولکول NF-kB می‌تواند با رفتن به داخل سلول، ژن‌های مسئول التهابات را فعال کند و نقش مهمی در بروز بسیاری از بیماری‌های مزمن داشته باشد. کورکومین می‌تواند مانع از این فعالیت مولکول NF-kB شود. چون مبحث التهابات بسیار پیچیده است، وارد جزئیات بیشتر نمی‌شویم.

در برخی مطالعات، قدرت کورکومین با داروهای ضدالتهابِ شناخته‌شده‌‌ای که در بازار وجود دارند، برابری می‌کرد ولی عوارض جانبی این داروها را نداشت.

۳. قدرت بالای آنتی‌اکسیدانی

رادیکال‌های آزاد می‌توانند در بروز آسیب‌های اکسیداتیو مؤثر باشند. رادیکال آزاد به اتم، مولکول یا یونی گفته می‌شود که الکترون جفت‌نشده داشته باشد. رادیکال‌های آزاد تمایل زیادی به واکنش با اجزای آلی مانند پروتئین، اسیدهای چرب و DNA دارند. بیماری‌های قلبی، سرطان، آسیب‌های مغزی، مشکلات عضلانی و در کل تضعیف سیستم دفاعی بدن حاصل فعالیت رادیکال‌های آزاد است.

آنتی‌اکسیدان‌ها به‌خاطر دفاع از بدن در مقابل آسیب‌های ناشی از رادیکال‌های آزاد، اهمیت چشمگیری دارند. کورکومین به‌واسطه‌ی ساختار شیمیایی خود می‌تواند رادیکال‌های آزاد را در بدن خنثی کند. علاوه بر این، کورکومین فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی را در بدن افزایش می‌دهد بنابراین کورکومین به دو روش با رادیکال‌های آزاد مبارزه می‌کند:

  1. مقابله‌‌ی مستقیم با آنها؛
  2. تحریک مکانیسم‌های آنتی‌اکسیدانی بدن.


۴. افزایش سلامت مغز

در گذشته تصور می‌شد که نورون‌ها در دوران بزرگسالی توانایی تقسیم و تکثیر شدن ندارند، اما امروزه می‌دانیم این‌گونه نیست. نورون‌ها می‌توانند در بعضی از نقاط مغز، اتصالات جدیدی به‌وجود بیاورند و با تکثیر، تعدادشان افزایش یابد. یکی از عوامل محرک تکثیر نورون‌ها، نوعی هورمون رشد به نام فاکتور نورون‌زایی مشتق‌شده از مغز (BDNF) است.

بسیاری از اختلالات مغز مانند افسردگی و آلزایمر، ناشی از کاهش میزان BDNF است. کورکومین می‌تواند میزان BDNF را در مغز افزایش بدهد و درنتیجه بسیاری از بیماری‌های مغزی و اختلالات ناشی از افزایش سن را متوقف کند یا به تأخیر بیندازد. همچنین این امکان وجود دارد که کورکومین با افزایش BDNF بتواند موجب تقویت حافظه و باهوش‌تر شدن‌تان شود. البته تأیید قطعی این موضوع نیازمند انجام آزمایش‌هایی بر روی انسان است.



خواص زردچوبه - زرذچوبه خطر بروز بیماریهای قلبی را کاهش می دهد.

بیماری‌های قلبی بزرگ‌ترین قاتلان در جهان هستند. دهه‌هاست که پژوهشگران به تحقیق بر روی این قاتلان پرداخته‌اند و در این مدت به پیشرفت‌های چشمگیری دست یافته‌اند. بیماری‌های قلبی بسیار پیچیده‌اند و عوامل متعددی در بروز آنها مؤثر است. به نظر می‌رسد کورکومین موجود در زردچوبه بتواند بیماری‌های قلبی را چند قدمی از شما دور کند. خاصیت کورکومین برای قلب، به‌خاطر بهبود عملکرد لایه‌ی درون‌رگی (اندوتلیوم) است. لایه‌ی درون‌‌رگی، لایه‌ی نازکی از سلول‌هاست که سطح داخلی رگ‌های خونی و لنفاوی را می‌پوشاند. اختلال عملکرد لایه‌ی درون‌رگی و عدم توانایی آن در تنظیم فشار خون و لخته‌‌شدن خون، از دلایل اصلی بروز بیماری‌های قلبی است.

مطالعات مختلفی تأثیرات مثبت زردچوبه را بر عملکرد لایه‌ی درون‌رگی نشان می‌دهند. به‌عنوان مثال در یک مطالعه تأثیر مثبت کورکومین به‌اندازه‌ی ورزش و در مطالعه‌ی دیگری به‌اندازه‌ی داروی آتورواستاتین (داروی کاهنده‌ی چربی خون) تخمین زده شد.

همان‌طور که پیش‌تر گفتیم، کورکومین موجب کاهش التهابات و اکسیداسیون می‌شود که این امر نیز به نوبه‌ی خود خطر بروز بیماری‌های قلبی را کاهش می‌دهد.

در مطالعه‌ای، بر روی ۱۲۱ بیماری که تحت عمل «جراحی کنارگذر سرخرگ تاجی» قرار گرفته بودند، پژوهش‌هایی انجام شد. به یک دسته از آنها از چند روز قبل تا چند روز پس از عمل، پلاسیبو (دارونما) و به دسته‌ی دیگر روزانه ۴ گرم کورکومین داده شد. خطر حمله قلبی در گروهی که کورکومین مصرف کرده بودند ۶۵٪ کاهش یافت.



با اینکه انواع مختلفی از سرطان وجود دارد، ولی میان آنها تشابهاتی وجود دارد. مصرف زردچوبه می‌تواند بر روی برخی از سرطان‌ها تأثیر بگذارد. محققان معتقدند کورکومین در درمان سرطان مؤثر است. کورکومین می‌تواند در مقیاس سلولی بر رشد و گسترش سرطان تأثیر بگذارد. مطالعات نشان می‌دهند که کورکومین می‌تواند در کاهش رگ‌زایی (فرایندی که مبنای تغییر شکل تومورها از حالت خفته به بدخیم است)، متاستاز (گسترش و مهاجرت سلول‌های سرطانی از یک بافت به بافت‌های دیگر) و نابودی سلول‌های سرطانی مؤثر باشد.

مطالعات آزمایشگاهی صورت‌گرفته بر روی حیوانات نشان می‌دهد که کورکومین می‌تواند رشد سلول‌های سرطانی را کاهش بدهد و مانع از رشد تومورها شود.

با اینکه مصرف مقدار زیاد کورکومین (به همراه ماده‌ای برای افزایش جذب مانند فلفل سیاه) برای درمان سرطان انسان‌ها به‌درستی مورد آزمایش قرار نگرفته است، ولی برخی شواهد نشان می‌دهند که مصرف کورکومین می‌تواند از بروز برخی سرطان‌ها به‌خصوص سرطان‌های دستگاه گوارشی (مانند سرطان روده‌ بزرگ) در مراحل اولیه پیشگیری کند. نتیجه‌ی مطالعه‌ای در این زمینه، نشان از تأثیر کورکومین در کاهش ضایعات روده‌ی بزرگ دارد.

شاید روزی از کورکومین به‌طور گسترده‌ای برای درمان سرطان استفاده شود. در حال حاضر نمی‌توان در این زمینه با قاطعیت اظهارنظر کرد ولی نتایج مطالعات بسیار دلگرم‌کننده است.



بیماری‌های نورودژنراتیو به بیماری‌هایی گفته می‌شود که به‌صورت پیش‌رونده موجب اختلال در عملکرد سلول‌های عصبی می‌شوند و با افزایش سن، بیشتر شیوع می‌یابند. آلزایمر عامل اصلی بروز زوال عقل و شایع‌ترین بیماری نورودژنراتیو است. متأسفانه بیماری آلزایمر هنوز درمان قطعی ندارد بنابراین پیشگیری از آن اهمیت مضاعفی پیدا می‌کند. کورکومین توانایی عبور از سد خونی مغزی را داراست و می‌تواند تأثیرات مثبتی در مغز بر جای بگذارد.

التهابات و آسیب‌های اکسیداتیو نیز در بروز بیماری آلزایمر مؤثرند. همان‌طور که اشاره کردیم، کورکومین بر هردوی این عوامل تأثیر می‌گذارد و درنتیجه از بروز آلزایمر جلوگیری می‌کند.

تشکیل نوعی پروتئین پیچیده به نام پلاک‌های آمیلوئیدی نقش مهمی در بروز آلزایمر دارد. براساس تحقیقات انجام‌گرفته، کورکومین موجود در زردچوبه می‌تواند این پلاک‌ها را از بین ببرد. با این وجود،‌ تأثیرات کورکومین بر آلزایمر نیازمند مطالعات بیشتری است.



۸. درمان التهاب مفصلی (آرتریت)

امروزه آرتریت به یک مشکل عمده در دنیای مدرن تبدیل شده است. انواع مختلفی از آرتریت وجود دارد اما بیشتر آنها با ورم مفاصل همراه هستند. کورکومین با خواص ضدالتهابی‌اش می‌تواند به بهبود آرتریت کمک کند.

در مطالعه‌ای بر روی بیماران مبتلا به رماتیسم مفصلی، تأثیر کورکومین حتی از داروهای ضدالتهاب نیز بیشتر بود. بسیاری از مطالعات دیگر نیز از تأثیرات مثبت کورکومین بر کاهش علائم ورم مفصل حکایت دارند.



۹. خاصیت ضدافسردگی

خواص زردچوبه - بر اساس برخی مطالعات خواص ضدافسردگی زردچوبه معادل برخی داروهاست.

درمان افسردگی از جمله خواص زردچوبه و کورکومین محسوب می‌شود. در مطالعه‌ای، ۶۰ بیمار به سه گروه تقسیم شدند. به یک گروه از بیماران داروی فلوکستین (یک داروی ضدافسردگی) و به گروه دیگر روزانه یک گرم کورکومین داده شد، گروه سوم نیز با فلوکستین و کورکومین به‌طور همزمان تحت مداوا قرار گرفتند. بعد از شش هفته گروه‌هایی که فقط کورکومین یا فلوکستین مصرف کرده بودند، تا حدی بهبود پیدا کردند. گروهی که به‌طور همزمان با فلوکستین و کورکومین تحت مداوا قرار گرفتند نیز بیشترین بهبودی را نشان می‌دادند. براساس این مطالعه، تأثیر ضدافسردگی کورکومین به‌اندازه‌‌ی داروهای ضدافسردگی ارزیابی شد.

همچنین افسردگی می‌تواند ناشی از کاهش سطح فاکتور نورون‌زایی مشتق‌شده از مغز (BDNF) و کوچک شدن اسبک مغز (هیپوکمپوس) باشد. هیپوکمپوس بخشی از مغز است که مسئول یادگیری و حافظه است. کورکومین با افزایش سطح BDNF می‌تواند در درمان افسردگی مؤثر باشد.

همچنین شواهدی وجود دارد که نشان می‌دهد کورکومین می‌تواند پیام‌رسان‌های مغزی مانند دوپامین و سروتونین را افزایش بدهد.



۱۰. به تأخیر انداختن پیری و بیماری‌های مرتبط با افزایش سن

یکی دیگر از خواص زردچوبه این است که پیری را به تعویق می‌اندازد. اگر کورکومین بتواند از بیماری‌های قلبی، آلزایمر و سرطان پیشگیری کند، پس در افزایش طول عمر مؤثر است. اکسیداسیون و التهابات موجب تسریع روند پیری می‌شوند و کورکومین با خواص آنتی‌اکسیدانی و ضدالتهابی‌اش می‌تواند این روند را به تأخیر بیندازد.

برگرفته از: authoritynutrition

[ad_2]

لینک منبع

علت درد قفسه سینه و علائم آن چیست؟

[ad_1]

وقتی به درد قفسه‌ سینه فکر می‌کنیم حتما اولین چیزی که به نظرمان می‌رسد حمله‌ی قلبی است؛ البته درست فکر می‌کنیم چرا که درد قفسه‌ سینه را باید جدی گرفت. اما باید در نظر داشت که درد قفسه‌ سینه ممکن است معلول عوامل مختلفی باشد. برخی از این عوامل جدی و مرگ‌بار هستند. برخی دیگر هم چنین نیستند. اگر نمی‌دانید درد قفسه‌ی سینه‌‌تان ناشی از چیست تنها راه برای اطمینان از علت آن رفتن به نزد پزشک است. حتما کنجکاو شده‌اید تا بیشتر در مورد درد قفسه‌ سینه بدانید. پس با ما همراه باشید.



درد قفسه‌ سینه ممکن است از گردن تا شکم احساس شود. این درد بسته به علت آن، ممکن است به یکی از حالات زیر احساس شود:

  • تیر کشیدن؛
  • سوزش؛
  • حس شدید فشرده شدن یا له شدن قفسه‌ی سینه؛
  • حس اینکه انگار با چاقو به قفسه‌ی سینه ضربه زده می‌شود.

از میان علل شایع درد قفسه‌ سینه می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

مشکلات قلبی

درد قفسه سینه - مشکلات قلبی

گرچه مشکلات قلبی زیر تنها علت درد قفسه‌ سینه نیستند، اما می‌توان گفت که از علل شایع درد قفسه‌ سینه محسوب می‌شوند:

  • بیماری سرخرگ کرونری: این بیماری در واقع همان گرفتگی رگ‌های قلب است. با مسدود شدن رگ‌های قلب جریان خون و اکسیژن به عضله‌ی قلب کاهش پیدا می‌کند. این امر می‌تواند باعث ایجاد دردی به نام آنژین در قفسه‌ی سینه شود. این درد علامتی از بیماری قلبی است اما معمولا باعث آسیب دائمی به قلب نمی‌شود. هرچند که چنانچه این درد را تجربه می‌کنید به احتمال زیاد در برهه‌ای از زمان در آینده ممکن است به حمله‌ی قلبی دچار شوید. درد قفسه‌ سینه می‌تواند به شانه‌ها، فک یا کمر سرایت کند. حسی که این درد به فرد منتقل می‌کند مانند وارد آمدن فشار بر قفسه‌ی سینه یا فشرده شدن آن است. آنژین صدری ممکن است بر اثر تمرینات ورزشی، هیجان یا اندوه عاطفی ایجاد شود و با استراحت از بین می‌رود.
  • سکته‌ قلبی: در سکته‌ی قلبی با کاهش پیدا کردن جریان خون در رگ‌های قلب، سلول‌های عضله‌ی قلب می‌میرند. با اینکه درد ناشی از سکته‌ی قلبی مانند درد آنژین است، اما معمولا درد شدیدتری دارد و در مرکز یا سمت چپ قفسه‌ی سینه فشار بیشتری احساس می‌شود و با استراحت از بین نمی‌رود. تعریق، تهوع، تنگی نفس یا ضعف شدید نیز ممکن است با این درد همراه باشد.
  • میوکاردیت: عبارت است از التهاب عضله‌ی قلب که علاوه بر درد قفسه‌ سینه ممکن است باعث تب، خستگی، سریع شدن ضربان قلب و ایجاد مشکل در تنفس شود. گرچه در میوکاردیت رگ‌های قلب دچار گرفتگی نیستند، اما علائم آن ممکن است شبیه سکته‌ی قلبی باشد.
  • پریکاردیت: عبارت است از التهاب یا عفونت کیسه‌ی اطراف قلب. پریکاردیت ممکن است دردی مشابه آنژین ایجاد کند. اما اغلب دردی پایدار ایجاد می‌کند که به‌صورت تیر کشیدن در قسمت فوقانی گردن و عضلات شانه‌ها احساس می‌شود. گاهی اوقات این درد هنگام تنفس، بلع غذا یا دراز کشیدن به پشت بدتر می‌شود.
  • ضخیم شدن ماهیچه‌ی قلب: در این بیماری به صورت ژنتیکی، ماهیچه‌ی قلب ضخیم می‌شود. گاهی این ضخیم شدن منجر به بروز اختلال در خارج شدن خون از رگ‌های قلب می‌شود. درد قفسه‌ سینه و تنگی نفس اغلب پس از تمرینات ورزشی رخ می‌دهد. به مرور زمان نارسایی قلبی با ضخیم‌تر شدن ماهیچه‌‌ی قلب ایجاد می‌شود. این ضخیم شدن پمپاژ قلب را بسیار دشوار می‌کند. این نوع بیماری مرتبط با ماهیچه‌ی قلب، علاوه بر درد قفسه‌ سینه، ممکن است باعث سرگیجه، خستگی و سایر علائمی از این دست شود.
  • افتادگی دریچه‌ی میترال: در این اختلال، یکی از دریچه‌های قلب به‌درستی بسته نمی‌شود. افتادگی دریچه‌ی میترال علائم گوناگونی دارد: درد قفسه‌ سینه، تپش قلب و سرگیجه. گرچه در صورتی که این افتادگی خفیف باشد ممکن است اصلا علائمی نداشته باشد. ‌
  • پاره شدن رگ قلب: گرچه باید گفت این اختلالی نادر اما مرگ‌بار است اما عوامل مختلفی می‌تواند باعث پارگی رگ‌های قلب شوند. این اختلال ممکن است با درد شدید و ناگهانی و همراه با احساس پارگی رگ‌ها همراه باشد که به گردن، کمر و شکم سرایت می‌کند.


مشکلات ریوی

یکی دیگر از علل ایجاد درد قفسه‌ سینه مشکلات ریوی است. از میان شایع‌ترین علل درد قفسه‌ سینه می‌توان به این موار اشاره نمود:

  • پلورزی: در این بیماری، پوشش ریه‌ها و قفسه‌ی سینه ملتهب می‌شوند. همچنین، فردی که این درد را تجربه می‌کند هنگام تنفس، سرفه یا عطسه، احساس تیر کشیدن می‌کند. از شایع‌ترین علل درد قفسه‌ سینه‌ی ناشی از پلورزی می‌توان به عفونت‌های ویروسی یا باکتریایی، آمبولی ریوی و هواجنبی اشاره کرد. دیگر عوامل نادر عبارتند از آرتروز روماتوئید، سرطان و لوپوس.
  • سینه‌پهلو: سینه‌پهلو عبارت است از عفونت‌های ریوی که منجر ایجاد در قفسه‌ سینه می‌شوند. سینه‌پهلو اغلب ناگهانی رخ می‌دهد و منجر به تب و لرز، سرفه همراه با خارج شدن چرک از دستگاه تنفسی می‌شود.
  • آمبولی ریه: وقتی لخته‌‌ای از طریق جریان خون در ریه‌ها مستقر می‌شود، آمبولی رخ می‌دهد. آمبولی می‌تواند باعث، دشواری در تنفس، پلورزی حاد و افزایش ضربان قلب شود. همچنین ممکن است با تب و لرز همراه باشد. آمبولی ریه به احتمال زیاد پس از گرفتگی رگ، پس از گذشت چند روز از بی‌تحرکی پس از جراحی و یا ناشی از سرطان رخ می‌دهد.
  • هواجنبی: هواجنیی اغلب ناشی از آسیب دیدن قفسه‌ی سینه است؛ در این بیماری، بخشی از ریه از کار می‌افتد و هوا را به درون حفه‌ی قفسه‌ی سینه می‌فرستد. در نتیجه‌ی این امر، درد قفسه‌ سینه هنگام تنفس بدتر می‌شود و همچنین فشار خون پایین می‌آید.
  • فشار خون بالا در ریه‌ها: در اینجا فشار خون به صورت غیرعادی بالا است، و اغلب با دردی شبیه آنژین همراه است و باعث می‌شود قسمت سمت راست قلب به سختی کار کند.
  • آسم: باعث تنگی نفس، خس‌خس، سرفه و گاهی اوقات درد قفسه‌ سینه و همچنین باعث التهاب منافذ هوایی می‌شود.


مشکلات دستگاه گوارش

درد قفسه سینه - مشکلات گوارشی

وجود مشکل در دستگاه گوارش هم باعث ایجاد درد قفسه‌ سینه می‌شود. این مشکلات عبارتند از:‌

  • رفلاکس معده: در این اختلال محتویات معده به داخل گلو برمی‌گردند و مزه‌ی ترشی را در دهان و حس سوزش را در قفسه سینه یا گلو ایجاد می‌کنند. عواملی که باعث بازگشت اسید به مری می‌شوند عبارتند از:‌ اضافه وزن، مصرف سیگار، حاملگی و خوردن غذاهای چرب و تند. قلب‌درد و سوزش قلب ناشی از بازگشت اسید به مری بیشتر به این خاطر شبیه هم هستند که قلب و نای نزدیک هم قرار داشته و شبکه‌ی عصبی مشترک دارند.
  • انقباض مری: انقباضات ناهماهنگ مری و انقباضات ناشی از فشار خون بالا نیز مشکلاتی هستند که می‌تواند در قفسه سینه درد ایجاد کنند.
  • حساسیت بیش از حد مری: وقتی که مری با ایجاد کوچک‌ترین تغییرات در فشار یا مواجهه با اسید، بسیار دردناک شود. علت این حساسیت مشخص نیست.
  • پرفوراسیون مری: درد ناگهانی و شدید در قفسه سینه پس از استفراغ یا کاری که مری را درگیر می‌کند، ممکن است نشانه‌ای از پرفوراسیون یا پارگی مری باشد.
  • زخم معده: یک حس ناخوشایند مبهم که در نتیجه‌ی زخم شدن پوشش معده یا قسمت فوقانی روده‌ی کوچک ایجاد می‌شود. بیشتر در افراد سیگاری، یا کسانی که زیاد الکل مصرف می‌کنند یا قرص آسپیرین می‌خورند شایع است. وقتی چیزی میل شود یا داروهای ضدترش کردن معده مصرف شود، این درد آرام می‌شود.
  • فتق حجاب حاجز: این اختلال شایع زمانی رخ می‌دهد که قسمت فوقانی معده، پس از غذا خوردن، به قسمت تحتانی قفسه سینه فشار وارد کند. این اختلال باعث ایجاد علائم بازگشت اسید به مری، نظیر سوزش قلب و درد قفسه‌ سینه می‌شود. این درد با دراز کشیدن به پشت بدتر می‌شود.
  • پانکراتیت: اگر در قسمت تحتانی قفسه سینه دردی احساس می‌کنید که هنگام دراز کشیدن بدتر و هنگام خم شدن به جلو بهتر می‌شود، به پانکراتیت مبتلا هستید.
  • مشکلات مربوط به کیسه صفرا: آیا بعد از خوردن یک وعده‌ی غذایی چرب در قسمت تحتانی سمت راست قفسه سینه یا قسمت فوقانی سمت راست شکم خود احساس درد یا پُر بودن می‌کنید؟ اگر پاسخ مثبت است درد قفسه سینه‌تان ممکن اسات ناشی از مشکلات مرتبط با کیسه صفرا‌یتان باشد.


مشکلات استخوانی، عضله‌ای یا عصبی

گاهی اوقات درد قفسه سینه ممکن است ناشی از استفاده‌ی بیش از حد از قفسه سینه یا آسیب رسیدن به آن بر اثر سقوط یا حادثه باشد. ویروس‌ها نیز می‌توانند باعث درد قفسه سینه شوند. از میان سایر عواملی که باعث درد قفسه سینه می‌شوند می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • وجود مشکلاتی در دنده: درد ناشی از شکستگی دنده ممکن است با تنفس عمیق یا سرفه شدت یابد. این درد اغلب به یک منطقه محدود است و ممکن است وقتی بر روی آن منطقه فشار وارد کنید، تیر بکشد. منطقه‌ای که دنده‌ها با ستون فقرات پیوند می‌خورند نیز ممکن است ملتهب شود.
  • فشار وارد شدن به عضلات: حتی یک سرفه‌ سخت و شدید هم می‌تواند باعث آسیب رساندن به عضلات یا تاندون‌های بین دنده‌ها شده و باعث ایجاد در قفسه سینه شود. این درد پایدار است و با فعالیت بدتر می‌شود.
  • زونا: زونا بر اثر ویروس واریسلا زوستر (عامل آبله مرغان) ایجاد می شود. زونا می‌تواند احساس تیر کشیدن را ایجاد کند و چند روز پس از آن درد، دانه‌های قرمز رنگ در پوست ظاهر می‌شوند.

سایر عوامل احتمالی درد قفسه سینه

یکی دیگر از علل احتمالی درد قفسه سینه اضطراب و حملات پانیک است. برخی از علایم مرتبط با این عامل شامل سرگیجه، تنگی نفس، تپش قلب، سوزن‌سوزن شدن و لرزه است.

با این توصیفات، چه وقت باید نزد پزشک رفت؟

چنانچه راجع به علت درد قفسه سینه‌تان شک داشتید، با پزشک خود در مورد این درد صحبت کنید؛ مخصوصا اگر این درد ناگهانی رخ داده باشد و با مصرف داروهای ضدالتهاب یا سایر راهکارهای خود‌مراقبتی نظیر عوض کردن رژیم غذایی از بین نرود.

چنانچه هریک از علائم زیر را همراه با درد قفسه سینه مشاهده کردید بلافاصله با ۱۱۵ تماس بگیرید:

  • یک حس ناگهانی فشار وارد شدن بر قفسه سینه، فشرده شدن آن، تنگی یا له شدن که در زیر استخوان سینه احساس می‌شود؛
  • درد در قفسه سینه که به فک، بازوی چپ یا کمر سرایت کند؛
  • درد ناگهانی و شدید در قفسه سینه خاصه بعد از یک دوره عدم فعالیت؛
  • تهوع، سرگیجه، افزایش ضربان قلب یا نفس‌نفس زدن، گیجی و منگی، رنگ‌پریدگی یا تعریق زیاد؛
  • فشار خون یا ضربان قلب بسیار پایین.

چنانچه هریک از علائم زیر را داشتید، با پزشک خود تماس بگیرید:

  • تب و لرز یا سرفه و خارج شدن خلط‌هایی به رنگ زرد-سبز‌؛
  • درد شدید در قفسه سینه که از بین نمی‌رود.

برگرفته از: webmd.com

[ad_2]

لینک منبع

علائم زخم معده و راه‌های درمان آن

[ad_1]

زخم معده عبارت است از یک زخمِ باز که در سطح داخلی معده و قسمت فوقانی روده‌ی کوچک ایجاد می‌شود. یکی از شایع‌ترین علائم زخم معده، سوزش معده است.

زخم معده شامل موارد زیر است:‌

  • زخم‌هایی که درون معده ایجاد می‌شوند
  • زخم‌های اثنی‌عشری که درون قسمت فوقانی روده‌ی کوچک ایجاد می‌شوند

در این مقاله به بررسی علائم زخم معده، نحوه‌ی تشخیص و درمان آن می‌پردازیم. با ما همراه باشید.



رایج‌ترین علت زخم‌‌ معده عفونتی است که از طریق باکتری هلیکوباکتر پیلوری (H.pylori) ایجاد می‌شود. علت دیگر آن مصرف طولانی‌مدت آسپیرین و مُسکن‌های دیگری نظیر ایبوپروفن (Advil ،Motrin و غیره) و ناپروکسن سدیم (Aleve ،Anaprox و غیره) است. استرس و خوردن غذاهای تند به زخم معده منجر نمی‌شوند ولی می‌تواند علائم بیماری را تشدید کند.

علائم زخم معده

  • شکم‌درد همراه با سوزش؛
  • احساس سیری، التهاب یا انقباض؛
  • ناتوانی در هضم غذاهای چرب؛
  • سوزش معده؛
  • حالت تهوع.

همان‌طور که قبلا گفتیم رایج‌ترین علامت زخم معده سوزش معده است. اسید معده درد را بدتر می‌کند، همین‌طور معده‌ی خالی. با خوردن غذاهایی که اسید معده را کاهش می‌دهند یا با مصرف داروهای کاهش‌دهنده‌ی اسید معده، می‌توان درد ناشی از زخم معده را برطرف کرد، اما باید به یاد داشت که درد دوباره باز می‌گردد. این درد بین وعده‌های غذایی و شب‌ها شدت می‌گیرد.

تقریبا سه‌چهارم مبتلایان به زخم معده اصلا علائمی ندارند. در موادر نادر، زخم معده با علائم شدیدی همراه است، نظیر:

  • استفراغ معمولی یا استفراغ خونی (که به‌ رنگ قرمز یا سیاه است)؛
  • خون تیره در مدفوع، یا مدفوع سیاه یا قیری‌رنگ؛
  • دشواری تنفس؛
  • حالت تهوع و استفراغ؛
  • کاهش وزن بی‌دلیل؛
  • تغییر اشتها.

چه وقت باید به پزشک مراجعه کنید؟

اگر علائم حاد بالا را مشاهده کردید حتما باید نزد پزشک بروید. هم‌چنین اگر داروهای بدون نسخه‌ی آنتی‌اسید و کاهنده‌ی اسید معده دردتان را برای مدتی تسکین دادند ولی درد دوباره بازگشت، حتما به پزشک مراجعه کنید.

علل ایجاد زخم معده

علل ایجاد زخم معده

زخم معده زمانی ایجاد می‌شود که اسید موجود در دستگاه گوارش، لایه‌ی درونی معده یا روده‌ی کوچک را از بین ببرد. اسید می‌تواند زخم باز دردناکی ایجاد کند که منجر به خون‌ریزی می‌شود.

دستگاه گوارش شما پوشیده از لایه‌ای مخاطی است که در حالت عادی از آن در برابر اسید محافظت می‌کند. اما اگر اسید معده افزایش یابد یا مخاط کاهش یابند، ممکن است به زخم معده دچار شوید. شایع‌ترین علل ایجاد زخم معده عبارت‌اند از:‌

  • یک نوع باکتری: این باکتری هلیکوباکتر پیلوری (H.pylori) نام دارد و عمدتا در لایه‌ی مخاطی که بافت‌های معده و روده‌ی کوچک را پوشانده و از آنها محافظت می‌کند، یافت می‌شود. این باکتری مشکل خاصی ایجاد نمی‌کند، اما می‌تواند موجب التهاب لایه‌ی درونی معده شود که درنهایت به زخم معده می‌انجامد.

دقیقا مشخص نیست که عفونت هلیکوباکتر پیلوری چگونه منتشر می‌شود. ممکن است از طریق تماس بدنی نزدیک مانند بوسیدن، از یک شخص به شخص دیگر منتقل می‌شود. این باکتری می‌تواند از طریق آب و غذا هم وارد بدن شود.

  • مصرف مداوم برخی مُسکن‌ها: مصرف آسپیرین و نیز داروهای مُسکن بدون نسخه یا تجویزی که داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی (NSAIDها) نامیده می‌شوند، می‌تواند لایه‌ی داخلی معده و روده‌ی کوچک را ملتهب کند و بسوزاند. این داروها شامل ایبوپروفین (Advil ،Motrin ib و غیره) و ناپروکسن سدیم (Aleve ،Anaprox و غیره) هستند. اما استامینوفن (Tylenol) جزء آن‌ها نیست.

زخم معده بیشتر در سالمندانی شایع است که از داروهای مُسکن به‌طور مداوم استفاده می‌کنند. هم‌چنین افرادی که این داروها را به‌خاطر آرتروز مصرف می‌کنند بیشتر در معرض ابتلا به زخم معده قرار دارند.

  • سایر داروها: مصرف برخی داروهای دیگر همراه با NSAIDها نظیر استروئید، داروهای ضد انعقاد، آسپیرین با دُز کم، داروهای ضد افسردگی (SSRIها)، آلندرونات (Fosamax) و ریسترونات (Actenol) می‌تواند خطر ابتلا به زخم معده را افزایش دهد.


عوامل خطرزا

علاوه بر مصرف برخی داروها نظیر آسپیرین، در موارد زیر نیز خطر ابتلا به زخم معده افزایش می‌یابد:

  • مصرف سیگار: سیگار کشیدن خطر ابتلا به زخم معده را در افرادی که دارای عفونت باکتری H. pylori هستند، افزایش می‌دهد.
  • مصرف الکل: الکل لایه‌ی مخاطی معده را ملتهب می‌کند و از بین می‌برد و میزان اسید معده را افزایش می‌دهد.
  • استرس کنترل‌نشده.
  • خوردن غذاهای پرادویه و تند.

این عوامل به‌تنهایی باعث ایجاد زخم معده نمی‌شوند اما می‌توانند زخم معده را شدیدتر کنند و درمان آن را دشوارتر سازند.

عوارض زخم معده

چنان‌چه زخم معده درمان نشود، موارد زیر اتفاق خواهد افتاد:‌

  • خون‌ریزی داخلی: اگر خون‌ریزی خفیف باشد می‌تواند موجب مبتلا به کم‌خونی شود. چنان‌چه خون‌ر‌یزی شدید باشد لازم است بیمار بستری شود یا به او خون تزریق شود. خون‌ریزی شدید معده می‌تواند منجر به استفراغ‌ خونی یا سیاه، یا مدفوع خونی یا سیاه شود.
  • عفونت: زخم معده می‌تواند حفره‌ای در دیواره‌ی معده یا روده‌ی کوجک ایجاد کند و خطر ابتلا به عفونت حاد در حفره‌ی شکمی (peritonitis) را بالا ببرد.
  • انسداد مسیر بلع غذا: زخم معده می‌تواند منجر به ورم‌، التهاب یا زخم در مسیر ورود غذا به دستگاه گوارش و انسداد آن شود. انسداد مسیر بلع ممکن است باعث شود زود احساس سیری کنید، بالا بیاورید و وزن‌تان کاهش یابد.

تشخیص زخم معده

اندوسکوپی برای تشخیص زخم معده

پزشک برای اینکه زخم معده را در شما تشخیص دهد، ابتدا سابقه‌ی پزشکی‌تان را بررسی و شما را معاینه می‌کند. در فرایند تشخیص زخم معده، ممکن است آزمایش‌های زیر را انجام دهید:

آزمایش‌ باکتری H.pylori: پزشک شما آزمایش‌هایی توصیه می‌کند تا مشخص شود این باکتری در بدن شما وجود دارد یا خیر. این کار با انجام آزمایش خون، مدفوع یا بازدم انجام می‌شود. آزمایش بازدم از همه دقیق‌تر است. آزمایش‌ خون معمولا دقیق نیست و در حالت عادی انجام نمی‌شود.

در آزمایش بازدم، شما غذا یا نوشیدنی حاوی کربن رادیواکتیو میل می‌کنید. باکتری H.pylori این مواد را در معده‌ی شما تجزیه می‌کند. سپس، داخل یک کیسه فوت می‌کنید و در کیسه را می‌بندند. اگر در بدن شما باکتری H.pylori وجود داشته باشد، در نمونه‌ی بازدم شما کربن رادیواکتیو به‌شکل مونواکسید کربن ظاهر خواهد شد.

اگر قبل از انجام آزمایش تشخیص باکتری، آنتی‌اسید مصرف کرده‌اید، حتما این مساله را با پزشک خود در میان بگذارید. بسته به نوع آزمایش، شاید لازم باشد برای مدتی مصرف دارو را قطع کنید، چرا که آنتی‌اسیدها می‌توانند در نتیجه‌ی آزمایش اختلال ایجاد کنند و نتیجه‌ نادرست به‌دست آید.

آندوسکوپی: گاهی پزشک قسمت فوقانی دستگاه گوارش شما را با یک وسیله معاینه کند. به این کار آندوسکوپی می‌گویند. در این روش پزشک یک لوله‌ی توخالی مجهز به یک ذره‌بین (آندوسکوپ) را از طریق گلو به مری، معده و روده‌ی کوچک می‌فرستد. در فرایند آندوسکوپی پزشک به دنبال زخم‌ها می‌گردد.

اگر پزشک در شما زخم معده تشخیص داد، از بافت معده‌تان نمونه‌برداری می‌شود تا در آزمایشگاه آن را بررسی کنند. در این روش هم‌چنین می‌توان تشخیص داد که باکتری H.pylori در لایه‌ی درونی معده وجود دارد یا خیر.

چنان‌چه سالمند باشید، علائم خون‌ریزی داشته باشید، به‌تازگی وزن کم کرده باشید یا در خوردن و بلع غذا مشکل داشته‌ باشید، پزشک شما احتمالا آندوسکوپی را توصیه خواهد کرد. اگر با آندوسکوپی در معده‌تان زخمی مشاهده شد، پس از درمان یک آندوسکوپی دیگر انجام می‌شود تا حتی در صورت بهبود علائم، از بهبود زخم معده کاملا اطمینان حاصل شود.

عکس‌برداری با اشعه‌ی ایکس از قسمت فوقانی معده و روده

نصویر اشعه ایکس از معده

طی یک سری عکس‌برداری‌ از قسمت فوقانی دستگاه گوارش که گاه «بلع باریوم» نیز نامیده می‌شود، تصاویری از مری، معده و روده‌ی کوچک گرفته می‌‌شود. برای عکس‌برداری با اشعه‌ی ایکس، ابتدا مایعی سفید‌رنگ می‌نوشید که حاوی باریوم است. این مایع دستگاه گوارش شما را پر می‌کند و زخم معده را بیشتر قابل رؤیت می‌کند.



درمان

درمان زخم معده بسته به علت آن متفاوت است. معمولا در طی درمان، اگر باکتری H.pylori وجود داشته باشد، باید آن را از بین برد و در صورت امکان مصرف آسپیرین و مُسکن‌های مشابه آن را کاهش داد یا قطع کرد و با دارو‌های دیگر زخم معده را بهبود بخشید.

داروهایی که برای زخم معده تجویز و مصرف می‌شوند عبارت‌اند از:

داروهای آنتی‌بیوتیک برای کشتن باکتری H.pylori

اگر باکتری H.pylori در دستگاه گوارش شما پیدا شود، پزشک ترکیبی از آنتی‌بیوتیک‌ها را برای از بین بردن آن توصیه خواهد کرد. این آنتی‌بیوتیک‌ها عبارت‌اند از: آموکسی‌سیلین (Amoxil)، کلاریترومایسین (Biaxin)، مترونیدازول (Flagyl)، تینیدازول (Tindamax)، تتراسیکلین (Tetracycline HCL) و لووفلوکساسین (Levaquin).

مدت زمان مصرف این آنتی‌بیوتیک‌ها برحسب محل زندگی شما و مقاومت بدن‌تان به آنتی‌بیوتیک متفاوت است. شما احتمالا به مدت دو هفته باید آنتی‌بیوتیک بخورید و داروهای دیگر را نیز مصرف کنید تا اسید معده‌تان کاهش یابد. داروهایی که با آنتی‌بیوتیک مصرف خواهید کرد، بازدارنده‌ی پروتون پمپ (proton pump inhibitor) و شاید Pepto-Bismol خواهند بود.

داروهایی که مانع تولید اسید و تسریع درمان زخم معده می‌شوند

بازدارنده‌های پروتون پمپ (PPIها) با غیرفعال کردن قسمت‌هایی از سلول‌ که اسید تولید می‌کنند، اسید معده را کاهش می‌دهند. این داروها هم شامل داروهای بدون نسخه هستند هم داروهایی که تنها با نسخه‌ی پزشک تهیه می‌شوند. از میان این داروها می‌توان به این موارد اشاره کرد: اومپرازول (Prilosec)، لانسوپرازول (Prevacid)، رابپرازول (Aciphex)، اسومپرازول (Nexium) و پانتوپرازول (Protonix).

مصرف طولانی‌مدت بازدارنده‌های پروتون پمپ به‌خصوص با دُز زیاد، خطر شکستگی لگن، مچ و ستون فقرات را بالا می‌برد. از پزشک خود بپرسید که آیا مصرف مکمل‌های کلسیم می‌تواند این خطرها را کاهش دهد یا خیر.

داروهایی برای کاهش تولید اسید

داروهایی برای زخم معده

داروهایی که تولید اسید را متوقف می‌کنند و مسدودکننده‌های هیستامین (H-2) نیز نامیده می‌شوند، میزان اسید معده‌ دستگاه گوارش شما را کاهش می‌دهند و بدین‌ترتیب زخم معده را بهبود می‌بخشند و روند درمان آن را سریع می‌کنند.

این داروها که هم بدون نسخه هم با نسخه قابل تهیه هستند، شامل رانیتیدین (Zantac)، فاموتیدین (Pepcid)، سیمتیدین (Tagamet HB) و نیزاتیدین (Axil AR) هستند.

داروهایی که اسید معده را خنثی می‌کنند

پزشک شما ممکن است در رژیم دارویی‌تان داروهایی را برای خنثی کردن اسید معده بگنجاند. این داروها اسید معده را خنثی می‌کنند و سریعا می‌توانند درد معده را نیز برطرف کنند. بسته به مواد اصلی به کار رفته در این نوع دارو باید دانست اسهال یا یبوست از عوارض جانبی مصرف این داروهاست.

داروهایی که از لایه‌ی داخلی معده و روده‌ی کوچک محافظت می‌کنند

در برخی موارد پزشک ممکن است داروهایی‌ها تجویز کند که به محافظت از بافت‌ لایه‌ی داخلی معده و روده‌ی کوچک کمک کند.

از میان این داروها می‌توان به سوکرالفات (Cerafate) و میسوپروستل (Cytotec) اشاره کرد.

معاینات و آزمایش‌های بعد از درمان

زخم معده‌ در بسیاری موارد به‌خوبی درمان می‌شود. اگر علائم آن شدید و حاد باشند یا بعد از درمان باز هم علائم به‌قوت خود باقی باشند، ممکن است پزشک آندوسکوپی مجدد تجویز کند تا سایر عللی را که موجب این علائم می‌شوند، پیدا کند.

زخم معده‌هایی که خوب نمی‌شوند

زخم‌ معده‌هایی که خوب نمی‌شوند اغلب زخم‌های ارتجاعی نامیده می‌شوند. دلایل بسیاری برای عدم بهبود زخم معده وجود دارد، ازجمله:‌

  • مصرف نکردن داروها مطابق دستور پزشک
  • برخی از انواع باکتری H.pylori که در برابر آنتی‌بیوتیک‌ها مقاوم هستند
  • مصرف مداوم تنباکو
  • مصرف مداوم مُسکن‌ها ازجمله آسپیرین، ایبوپروفن و ناپروکسین سدیم (Aleve ،Anaprox و غیره) که خطر ابتلا به زخم معده را بالا می‌برند

در موارد نادر، زخم عده می‌تواند بر اثر موارد زیر به وجود آید:‌

  • تولید بیش از حد اسید معده، که اغلب در سندروم زولینگر–الیسون مشاهده می‌شود
  • عفونتی غیر از باکتری H.pylori
  • سرطان معده
  • سایر یبماری‌ها که منجر به بروز زخم‌هایی در معده و روده‌ی کوچک می‌شوند که شبیه زخم معده هستند، مانند بیماری کرون (Crohn)

درمان زخم معده معمولا علاوه بر مصرف آنتی‌بیوتیک‌های مختلف، مستلزم از بین بردن عواملی است که ممکن است در روند درمان تداخل کنند.

اگر بر اثر زخم معده دچار مشکلی حاد نظیر خون‌ریزی شدید یا پرفوراسیون (سوراخ‌شدگی معده) شدید، ممکن است نیاز به جراحی داشته باشید. هرچند امروزه به دلیل وجود داروهای مؤثر فراوان کمتر از گذشته به جراحی نیاز می‌شود.

داروهای جایگزین

داروهای بدون نسخه که حاوی کلسیم کربنات هستند (Tum، Rolaid) می‌توانند به درمان زخم معده کمک کنند، اما نباید آنها را با به‌عنوان داروهای اصلی مصرف کند. هم‌چنین شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه فلز روی می‌تواند زخم معده را بهبود بخشد.

از گیاهان داروهایی که برای درمان زخم معده توصیه می‌شوند، می‌توان به زردچوبه، مصطکی، کلم و شیرین‌بیان اشاره کرد.

گرچه داروهای بدون نسخه و جایگزین می‌توانند مفید واقع شوند، شواهد دال بر اثربخشی آن‌ها اندک است. از این رو توصیه می‌شود از آنها به‌عنوان داروی اصلی درمان زخم معده استفاده نکنید.

برگرفته از:‌ mayoclinic.com

[ad_2]

لینک منبع