فلور باکتریایی روده ارتباط دهنده بین رژیم غذایی و سرطان کولورکتال است.

[ad_1]

سرطان کولورکتال (روده بزرگ) در واقع سرطانی است که در کولون و رکتوم شروع می شود و سومین سرطان شایع در مردان و زنان آمریکایی است. تخمین زده شده است که در سال 2017 حدود 95520 مورد جدید سرطان کولون و 39910 مورد جدید سرطان رکتوم در آمریکا تشخیص داده شود. مطالعات نشان داده اند که رژیم غنی از گوشت قرمز و گوشت های فرآیند شده خطر سرطان کولورکتال را افزایش می دهد. در حالیکه رژیم غنی از فیبر، میوه، سبزیجات و غلات کامل با کاهش خطر بیماری ارتباط دارد. 

مطالعات گذشته نشان داده اند که یکی از راه های اثر رژیم غذایی بر کاهش خطر سرطان کولورکتال از طریق تغییر فلور باکتریایی روده (یعنی جمعیتی از میکروب های موجود در دستگاه گوارش) است. در مطالعه ای که به تازگی انجام شده مشاهده شد در افرادی که از رژیم پرفیبر پیروی می کردند خطر ایجاد تومورهای حاوی باکتری نوکلئاتوم (bacterium F. nucleatum) و سرطان کولورکتال کمتر بود. این باکتری نقش مهمی در ایجاد سرطان کولورکتال دارد.

برای بررسی تئوری ارتباط رژیم غذایی و سرطان کولورکتال، اطلاعات 137217 نفر مورد بررسی قرار گرفت. طی حدود 32-26 سال پیگیری 1019 مورد سرطان در بین شرکت کنندگان تشخیص داده شد. بین مارس 2015 تا آگوست 2016 یک تیم تحقیقاتی نمونه های بافتی تومور تمام شرکت کنندگان مبتلا به سرطان کولورکتال را از نظر وجود باکتری نوکلئاتوم آنالیز کردند. اطلاعات رژیم غذایی هر شرکت کننده با استفاده از پرسشنامه بسامد خوراک طی فواصل 4-2 ساله در سال های 2010 تا 1980 جمع آوری  شد. این اطلاعات برای محاسبه کل دریافت مواد مغذی و فیبر استفاده شدند.

نتایج مطالعه نشان داد که افرادی که از رژیم غنی از میوه، سبزیجات، غلات کامل و حبوبات پیروی می کردند در مقایسه با افرادی که از الگوی غذایی غربی پیروی می کردند، به طور چشمگیری سرطان کولورکتال حاوی باکتری نوکلئاتوم کمتری داشتند. البته سرطان های فاقد این باکتری طی پیروی از الگوی غذایی سالم کاهش نیافت.

نکته عملی: رعایت الگوی غذایی سالم که سرشار از فیبر باشد با تغییر فلور روده می تواند خطر سرطان روده بزرگ را کاهش دهد.

منبع:فلور باکتریایی روده ارتباط دهنده بین رژیم غذایی و سرطان کولورکتال است.

فلور باکتریایی روده ارتباط دهنده بین رژیم غذایی و سرطان کولورکتال است.


Shuji Ogino et al. “Association of dietary patterns with risk of colorectal cancer subtypes classified by Fusobacterium nucleatum in tumor tissue”. JAMA Oncology, 2016.

 

[ad_2]

لینک منبع

فعالیت بدنی متوسط با بهبود شاخص های زیستی مرتبط است

[ad_1]

مطالعه جدید انجام شده نشان می دهد که مقاومت به انسولین، شاخصی از خطر بیماری های قلبی و ایجاد خطر دیابت است که می تواند با انجام فعالیت بدنی متوسط بهبود یابد.

انسولین هورمونی است که در پانکراس تولید شده و استفاده بدن از مولکول های پرانرژی شامل کربوهیدرات، چربی و پروتئین را تنظیم می کند. مقاومت به انسولین یا برعکس حساسیت به انسولین به معنای میزان پاسخ بدن به انسولین است. دیابت نوع 2 حالتی است که در آن مقاومت به انسولین بالا بوده و منجر به افزایش سطح قند خون می شود چرا که پاسخ انسولین دچار نقص شده است. فعالیت بدنی با کاهش خطر ایجاد بیماری هایی از جمله چاقی و دیابت مرتبط است. علاوه بر این کاهش سطح فعالیت بدنی با افزایش شاخص هایی همراه است که مقاومت به انسولین را نشان می دهند.

محققین دانشکده پزشکی دانشگاه بوستون به دنبال بررسی ارتباط فعالیت بدنی و بی تحرکی با مقاومت به انسولین و شاخص های التهاب هستند. از شرکت کنندگان در مطالعه خواسته شده بود تا در طول روز از شتاب سنج استفاده کنند تا میزان فعالیت بدنی و نیز مدت زمان نشستن و حالت بی تحرکی آن ها تخمین زده شود. سپس این اندازه گیری ها با شاخص های بیوشیمیایی مقاومت به انسولین، التهاب و متابولیسم در خون مقایسه شد. 

نتایج مطالعه نشان داد که سطح فعالیت بدنی (کمتر از آنچه برای کاهش وزن لازم است) با کاهش مقاومت به انسولین و نیز شاخص های التهاب مرتبط است. همچنین محققین نشان دادند که در بین افرادی که زمان بیشتری را برای نشستن صرف کرده بودند سطح لپتین و پروتئین متصل شونده به اسیدهای چرب (FABP) بالاتر بود، لپتین هورمونی است که در بافت چربی تولید شده و باعث سیری می شود و FABP نیز پروتئین دخیل در انتقال مولکول های چربی است.

به نظر می رسد فعالیت بدنی و زمان بی تحرکی با مکانیسم های مختلفی بر کاهش خطر بیماری اثر می گذارند. این نتایج می تواند برای طراحی توصیه های ورزشی برای پیشگیری و درمان دیابت نوع 2 کمک کننده باشد.

نکته عملی: با انجام فعالیت بدنی متوسط می توان مقاومت به انسولین را کاهش داد و از بروز بیماری های قلبی و دیابت جلوگیری نمود.

منبع:فعالیت بدنی متوسط با بهبود شاخص های زیستی مرتبط است

فعالیت بدنی متوسط با بهبود شاخص های زیستی مرتبط است


N. L. Spartano et al. “Associations of objective physical activity with insulin sensitivity and circulating adipokine profile: the Framingham Heart Study”. Clinical Obesity, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع

آیا فعالیت بدنی می تواند از کودکان در برابر افسردگی محافظت کند؟

[ad_1]

شاید جالب باشد که بدانید کودکان می توانند مانند بزرگسالان دچار افسردگی شوند. نتایج مطالعات نشان می دهد که در هر مقطع زمانی حدود 5 درصد کودکان و نوجوانان افسردگی دارند. خطر افسردگی در کودکان با اختلالات یادگیری، اضطراب یا نقص توجه شایع تر است به ویژه در کودکانی که تحت استرس قرار دارند یا آن هایی که احساس پوچی کرده یا تاریخچه خانوادگی افسردگی دارند.آیا فعالیت بدنی می تواند از کودکان در برابر افسردگی محافظت کند؟

آیا فعالیت بدنی می تواند از کودکان در برابر افسردگی محافظت کند؟

علائم افسردگی در کودکان الزاماً مشابه بزرگسالان نیست. برخی از این علائم عبارتست از:

گریه های مکرر

افزایش عصبانیت یا خصومت

کاهش علاقه به فعالیت هایی که قبلاً لذت می برد

کاهش اشتها یا تغییر عادات غذایی

مشکلات ارتباطی

برقراری ارتباط ضعیف

انزوای اجتماعی

محققین اطلاعات جمع آوری شده از صدها کودک را طی یک دوره 4 ساله به منظور بررسی ارتباط فعالیت بدنی و علائم افسردگی مورد بررسی قرار دادند. این اطلاعات حدود 800 کودک 6 ساله را در ابتدای مطالعه پوشش می داد. سپس اطلاعات حدود 700 کودک در سنین 10-8 سالگی طی پیگیری های انجام شده بررسی شد.

برای اندازه گیری فعالیت بدنی از شتاب سنج استفاده شد که برای مدت 7 روز متوالی به صورت 24 ساعته به کودکان وصل بود و تنها در زمان استحمام جدا می شد. اندازه گیری سلامت روانی کودکان با مصاحبه ساختارمند با والدین صورت گرفت.

نتایج تحقیق نشان داد کودکانی که در 8-6 سالگی فعال بوده اند به احتمال کمتری طی 2 سال آتی دچار افسردگی می شوند. در سن 8-6 سالگی بالاتر بودن میزان فعالیت بدنی متوسط تا شدید باعث کاهش علائم افسردگی اساسی طی دو سال بعد می شود. دانستن این موضوع اهمیت بسزایی دارد چرا که می تواند نشان دهد فعالیت بدنی می تواند برای پیشگیری و درمان افسردگی در کودکی استفاده شود.

فعالیت بدنی متوسط تا شدید به صورت فعالیتی تعریف می شود که شدت کافی برای افزایش تعداد تنفس و سطح تعریق دارد. اگرچه مکانیسم های دقیق اثر فعالیت بدنی بر کاهش افسردگی نشان داده نشده است اما تحقیقات قبلی مواردی را نشان داده اند، از جمله: انجام فعالیت بدنی می تواند اعتماد به نفس را بالا ببرد. همچنین کودکان فعال از نظر اجتماعی فعال ترند و در امور همسالان بیشتر مشارکت می کنند.

نکته عملی: انجام فعالیت بدنی در کودکان از بروز افسردگی در آنان پیشگیری می کند.

منبع:

 

Tonje Zahl et al. “Physical activity, sedentary behavior, and symptoms of major depression in middle childhood”. Pediatrics, 2017.

[ad_2]

لینک منبع

راهبردهای تغذیه ای برای مبتلایان به ام اس (2)

[ad_1]

مواد غذایی مضر برای مبتلایان به ام اس

چربی های اشباع و مواد غذایی فرآوری شده

سلامت روده بر روی سیستم ایمنی تاثیر می گذارد. بنابراین باید از مصرف غذاهایی که منجر به تضعیف فلور روده می شود، اجتناب شود. بیماران مبتلا به ام اس باید از مصرف مواد غذایی فرآوری شده، به خصوص غذاهایی که حاوی مقادیر بالای چربی های اشباع و روغن های هیدروژنه (روغن جامد) هستند، بپرهیزند.

سدیم

شواهد نشان می دهد در آن دسته از مبتلایان به ام اس که مقادیر زیادی سدیم از طریق رژیم غذایی دریافت می کنند احتمال عود بیماری بیشتر است و این افراد نسبت به کسانی که مقادیر کم سدیم دریافت می کنند بیشتر در معرض بروز یک ضایعه جدید هستند. 

سایر مواد غذایی مضر

به بیماران مبتلا به ام اس توصیه می شود از مصرف نوشیدنی های شیرین حاوی شکر، مقادیر بیش از حد گوشت قرمز، غذاهای سرخ شده و مواد غذایی کم فیبر اجتناب کنند.

برخی رژیم های غذایی خاص برای بیماران ام اس

افرادی که از رژیم های غذایی خاص پیروی می کنند باید مطمئن باشند که تمام نیازهای تغذیه ای روزانه خود را دریافت می کنند. افرادی که یک ماده غذایی خاص یا گروهی از مواد غذایی را از رژیم خود حذف می کنند باید اطمینان حاصل کنند که تمام مواد مغذی موجود در غذاهای حذف شده را از طریق مصرف سایر مواد غذایی دریافت می کنند.

رژیم غذایی فاقد گلوتن

در تحقیقات انجام شده ارتباطی بین گلوتن و بیماری ام اس مشاهده نشده است. با این حال، برخی بیماران رژیم فاقد گلوتن را انتخاب می کنند و معتقدند با رعایت آن احساس بهتری دارند. رعایت رژیم فاقد گلوتن تا زمانی برای مبتلایان به ام اس قابل قبول است که این افراد فیبر مورد نیاز خود را به جای گندم از سایر مواد غذایی حاوی فیبر مانند میوه ها، سبزیجات و حبوبات تامین کنند.

رژیم غذایی پالئو

اساس رژیم غذایی پالئو بر این ایده استوار است که بدن ما برای مصرف حجم بالای مواد غذایی فرآوری شده به صورتی که اکنون مصرف می کنیم، تکامل نیافته است. طرفداران این نوع رژیم غذاهایی را مصرف می کنند که احتمالاً توسط اجداد شکارچی ما خورده می شده است. بنابراین از مواد غذایی طبیعی بیش از مواد غذایی فرآوری شده استفاده می کنند. بیشترین تاکید در این رژیم غذایی بر مصرف گوشت و مواد غذایی گیاهی (به جز غلات) است.

مطالعات کوچکی نشان داده اند که پیروی از رژیم پالئو توسط بیماران مبتلا به ام اس سبب بهبودی می شود. اما باید به این نکته توجه شود که افراد مورد مطالعه علاوه بر رژیم تغییراتی نیز در سبک زندگی خود مانند ماساژ، ورزش و مدیتیشن را ایجاد کرده بودند.

رژیم غذایی سوانک

رژیم غذایی سوانک از سال 1970 شروع شد و سال ها برای درمان بیماران مبتلا به ام اس مورد استفاده قرار گرفت. در این نوع رژیم میزان دریافت چربی های اشباع به کمتر از 15 گرم در روز کاهش یافته و مصرف چربی های غیراشباع به 50-20 گرم در روز محدود می شد. مصرف مواد غذایی فرآوری شده یا چربی موجود در لبنیات در هر زمانی ممنوع بود. بیماران باید از مصرف گوشت قرمز در طول سال اول خودداری کرده و روزانه 2 لیوان میوه و سبزیجات مصرف می کردند. مصرف پاستای حاوی غلات سبوس دار و دریافت روزانه مکمل روغن کبد ماهی و مولتی ویتامین توصیه می شد.

اگرچه این رژیم امروزه استفاده نمی شود اما افرادی که از رژیم سوانک پیروی می کردند آن را مفید می دانستند. به گفته محققان رژیم غذایی سوانک احتمال کمبود ویتامین های A، C، E و اسید فولیک را افزایش می دهد.راهبردهای تغذیه ای برای مبتلایان به ام اس (2)

راهبردهای تغذیه ای برای مبتلایان به ام اس (2)

 

[ad_2]

لینک منبع

ارتباط کمبود ویتامین A با بروز بیماری آلزایمر

[ad_1]

تخمین زده می شود که تنها در ایالات متحده بیماری آلزایمر بیش از 5 میلیون نفر را درگیر کرده باشد. در این کشور آلزایمر ششمین علت اصلی مرگ است. مطالعات قبلی نشان داده اند که سطوح پایین ویتامین A با اختلال شناختی مرتبط است. برخی محققان معتقدند ویتامین A با استفاده از مسیر گلوکوکورتیکوئید به حفظ عملکرد عصبی کمک می کند. برخی دیگر معتقدند ویتامین A به فرآیندهای حافظه سالم کمک می کند. این افراد دریافت مکمل را به منظور پیشگیری از اختلال شناختی مرتبط با سن توصیه می کنند.

در این میان محققان کانادایی با این فرضیه که کمبود ویتامین A می تواند در بروز بیماری آلزایمر نقش داشته باشد، مطالعه ای را طراحی نمودند. در این مطالعه که بر روی موش انجام شد اثر کمبود ویتامین A در دوران بارداری و دوران شیرخواری بر روی بروز بیماری آلزایمر بررسی شد. زیرا این دوران نقش کلیدی در تکامل مغز دارند. سپس ارتباط بین ویتامین A و دمانس (زوال عقل) در انسان بررسی شد.

در این راستا موش هایی که از نظر ژنتیکی تغییر کرده بودند مورد استفاده قرار گرفتند. زمانی که برخی از این موش ها در رحم مادر بودند، آن ها را از ویتامین A محروم کردند. درحالیکه مابقی موش ها در دوران بعد از تولد از دریافت ویتامین A موجود در رژیم غذایی محروم شدند. برخی از موش هایی که در داخل رحم از ویتامین A محروم شدند بعد از تولد با رژیم غذایی نرمال تغذیه شدند و برخی دیگر مکمل ویتامین A دریافت کردند. توانایی موش ها از نظر یادگیری و حافظه مورد بررسی قرار گرفت.

نتایج نشان داد کمبود خفیف ویتامین A سبب افزایش پروتئینی به نام بتا آمیلوئید می شود. همچنین در موش هایی که از ویتامین A محروم بوده اند نسبت به همتایان سالم خود امتیاز مربوط به حافظه و یادگیری پایین تر است. بتا آمیلوئید پروتئینی است که نقش کلیدی در پیشرفت بیماری آلزایمر دارد. پروتئین بتا آمیلوئید پلاک هایی را در سلول های عصبی تشکیل می دهد. این امر سبب مرگ سلول های عصبی می شود.

علاوه براین، زمانی که موش های محروم از ویتامین A در داخل رحم مادر، در دوران شیرخواری رژیم غذایی سالم دریافت کردند همچنان نسبت به موش هایی که در داخل رحم ویتامین A کافی دریافت کرده بودند اما بعد از تولد از دریافت ویتامین محروم بودند، نتایج بدتری را در تست های شناختی کسب کردند. این یافته نشان می دهد که آسیب های عصبی از داخل رحم شروع می شود.

برخی از آسیب ها تا حدی قابل برگشت هستند. موش هایی که در دوران قبل از تولد از ویتامین A محروم بودند اما دقیقاً بعد از تولد مکمل ویتامین A دریافت کردند، از موش هایی که مکمل دریافت نکردند امتیاز بالاتری در حافظه و یادگیری کسب نمودند. 

سپس محققان ارتباط بین ویتامین A و دمانس را در انسان ها بررسی نمودند. بدین منظور 330 سالمند بررسی شدند. 75 درصد افرادی که به کمبود خفیف یا قابل توجه ویتامین A مبتلا بودند، اختلال شناختی داشتند. درحالیکه در افرادی که میزان ویتامین A طبیعی بود 47 درصد به اختلال شناختی مبتلا بودند.

نکته عملی: به گفته محققان کمبود ویتامین A خیلی شایع نیست. از سوی دیگر، زنان باردار باید از دریافت بیش از حد مکمل ویتامین A خودداری نمایند. بنابراین بهترین روش برای حفظ ویتامین A در سطوح طبیعی پیروی از یک رژیم غذایی متعادل است.

منبع:ارتباط کمبود ویتامین A با بروز بیماری آلزایمر

ارتباط کمبود ویتامین A با بروز بیماری آلزایمر


Jiaying Zeng et al. “Marginal vitamin A deficiency facilitates Alzheimer’s pathogenesis”. Acta Neuropathologica, 2017.

 

[ad_2]

لینک منبع